Heren Eerste Divisie B | VC Felco Gavere 3 – Moorslede 0

Set 1: 25-17 | Set 2: 25-19 | Set 3: 25-17

| Afgeschud |

In Oostende was het voorwiel in een ruk in de modder blijven steken. Uit het zadel gestoten, met de ballen op de stang. De hevigheid van de pijn is een kleine week later weggetrokken als Moorslede op bezoek komt, medekoploper bij de start. Een van beide moet  in de voorlopige kopstand  afvallen. Wie staat er in de late avonduren nog op gelijke hoogte met de verste Westvlamen?

Buiten zijn mistflarden doorboord, binnen is het opvallend helder en fris. De zaal is op wat ordinaire stofvlokken na properder dan ooit. Zonnebril op. En de thuisploeg steekt in een nieuwe outfit. Oogt ook al fris en professioneel. Want zwart met een lentefluogroen als bies aan de mouw,  broekspijpen en als een BH over de borsten. Mooie aftekenende stof, maar vrouwen weten dat je voor al dat moois wel het lichaam moet hebben.  Spelers met beginnende tieten op de foto straks maar wat verschuilen is de natuurlijke oplossing.

Is het omdat Ettoumi zich voluit zoals het hoort met de reserves bemoeit, het voortzetten van de trend tot een leuke pot , of wellicht de extra concentratie na vorig weekend die Felco fris en fruitig over het jonge reservetalent van Moorslede deed wandelen? 25 tegen iets van 14 punten. In de tweede set wordt er van beide kanten opgeschaald. Voor een reservematch wordt het nog spectaculairder en voor de kant uiterst aantrekkelijk om naar te kijken.  19 – 25. Set drie is ook al lekker spannend en onderhoudend: 15 – 13.

En na al die afstandelijke analytische verslagen is het weer tijd om wat persoonlijker te worden. We weten dat Pieter daar ook wat van kan, maar hebben aan het einde Maarten weer zijn patent op de supergecamoufleerde legbal zien benutten. We hebben nu allemaal onze docentverkoper Olivier in deze twee sets voor het gevoel maar liefst naar tien solobloks, waaronder de meeste killblocks zien vliegen, en een kwartier later zien landen om als een stokstaartje richting 360 graden denkbeeldige einder stoer te blikken.  We weten dat Jeroen een sympathiek geval apart is, en daarvan worden we op het volleybalveld steeds een tikje gewaar. Dit keer door die nieuwe truitjes, maar ook door een voetbalomhaal waar bijvoorbeeld de Bruggelingen uit de eerste klasse jaloers op zouden zijn. Helaas dit keer geen AVS erbij, ook geen scouts natuurlijk, en wat is er dan als evidence om naar Bob Peeters te sturen? Niet dat we Jeroen kwijt willen. Want er is nog veel meer, persoonlijker ook waarover natuurlijk niets in een een openbaar verslag mag. Gaat hij op privebabybezoek, want een van de broertjes is recent papa geworden en dan is dat de aanleiding om te grappen en te grollen. Over hoe hem vroeger door een gerenommerde trainer die zijn  tijd ver vooruit was effectief moet opslaan: met de duim tussen bal en handpalm. Alle babybezoekers geven de hele avond elkaar zo ook een hand. Voelt…apart. Wat een lang relaas van de reserves. Dat is wegens je weet maar nooit van straks.

Dan staat de koppositie op het spel. Moorslede herbergde vorig seizoen de meest talentvolle, vooral jeugdige spelers van de hele competitie. Ze legden het alleen af tegen in vergelijking met hen houthakkerskampioenen van Hemeldveerdegem. Maar ook thuis tegen Gavere, hoewel het eindverdict het weekend ervoor al was geveld, bezweken ze onder opslag en andere druk. De beste opposite is naar hoger oorden vertrokken, maar nog veel springgeweld is vandaag naar het stadje aan de Schelde gekomen met een indrukwekkende reeks punten in de pocket. Het kampioenschap hard inslaan en plafondhalen is duidelijk voor de bezoekers. Het is gezellig druk. Patrick zelf weer achter de trom, Marianne klokvast aangeschoven – kan die geen vast zitje krijgen? – en daar gaat ie. Van enige schroom is er bij de bekende zeven van Gavere geen sprake, er is volkomen focus en wil om te winnen. Het spel golft op en neer. Gavere heeft grote dreiging na een soepel verwerken van de wat voorzichtige Moorsledeopslag, de bezoekers brengen prima en kloppen flink door. Al snel moet Moorslede licht afhaken, omdat de receptie al wat minder onder controle komt en de enige overgebleven aanvallers blijken maar een versnelling, de hoge versnelling van de harde klap, te beheersen en weinig oplossend vermogen. Dat wordt voor Moorslede pijnlijk duidelijk met nu Maarten aan de opslag. Een oud patroon herhaalt zich. De opslagdruk wordt tegenstanders zo te machtig – er zat weer een Maartenace bij – dat hun vaak stoere en krachtige aanval de angel is ontnomen. Wellicht ook omdat er geen machtelozer gevoel is dan een receptie volledig te missen. Zo moet de Moorslede aanvalskoning 11 en een van de onderkonignen met  de zwarte krullenkop verdedigend steeds weer de vernedering ervaren en dat gaat ook aanvallend niet in de koude kleren zitten?  En is het Maarten niet, dan wel de broertjes, Pieter of Stijn, of de vreemde topspin van Ludo als zijn vizier helder blijft.  En Felco benut koel de geboden kansen. In de Maartensetting van 11 – 8 naar 14 – 8. Moorslede kan direct een paar punten terugdoen, maar de kloof is gemaakt en wordt in grote teamgeest en over alle schijven verder uitgebouwd: 25 – 17.

Langs de kant is er opluchting, kenners knikken een ja naar elkaar. Buiten wonderen is er vertrouwen in de overwinning. Wellicht omdat de mannen van Moorslede met de kopjes naar beneden wisselen. Het vertrouwen lijkt er weg. De spelers van Gavere herkennen er zichzelf in de week ervoor, maar nu geeft dat natuurlijk een extra boost. De start van set twee is van een bedenkelijk, feitelijk provinciaal niveau, waarbij Moorslede een trio punten op rij verzameld op een focusverliezend Felco. Het zou toch niet? Het zou niet want bij 7 is het weer bij. En doet Felco weer wat het deed: goed brengen, dreigen over veel schijven, scoren overal en sterk blokken, waarbij zelfs Theo, dan als een kind zo blij – je zou voor minder – een reeks punten ermee pakt. Moorslede begint extra te forceren, en nadat Ludo als in een schietkraam mag spelen, ook te wisselen. Zelfs, vreemd, de passeur en nog als eerste ook. De bezoekers zijn de hopeloosheid nabij. Nadat aan het einde Maarten een fraaie bovenhandse opvang door de arbiter niet wordt gegund , kan Ludo nog een geslaagd lolletje uitvoeren: 25 – 19. Het pleit is beslecht, het vonnis geveld, zo lijkt het. Het woord labiel heeft een vervelende connotatie, en is naturlijk niet leuk om voor  deze sympatieke persoonlijkheden te gebruiken  maar is nu wel van toepassing op de bezoekers. Ze proberen wel meer variatie in het soort aanvallen, maar zijn die duidelijk niet gewoon uit te voeren, terwijl ze daar fysiek meer dan voldoende voor zijn uitgerust. Zijn er tegenstanders waar dat wat teveel is, zoals bij die van onder de rook van Antwerpen, zo zou een beetje meer lef Moorslede goed doen. En dat mag op het veld wel, hoor. De Felco mannen maken de klus vertrouwd na vijf kwartier af, 25 – 17, en schudden – definitief? – een kampioenkanshebber af.

O ja, persoonlijker worden. Pieter is met zijn verwoestend werk weer helemaal terug. En bij Bart het vertrouwen. En Stijn bediende weer, en nog goed ook, de spelers die hij wilde, uit welke hoek dan ook. Typerend voor hem en de match het laatste punt als solokillblok? Ludo speelde weer zoals we hem kennen. Woest en onvoorspelbaar. Nu weet je nooit wat in het hoofd van een ander speelt, maar in dat van Ludo al helemaal niet. Geconcentreerd en spelend verstrakt hij als zijn stoere bonkige lijf. In zichzelf gekeerd. Iets repeterend en voor te nemen? Iets wat zijn moeder op de achtergrond – moeten we daar de oorsprong van dit genie zoeken?- als zijn buddy heeft ingefluisterd? Wie kent niet in het leven buiten het plein zijn overwachte glimlach en opmerkingen waarvan de verbindinbg met wat dan ook niet te achterhalen is? Mysterieus. En dat speelt allemaal in dat soepele succesvolle collectief dat Felco Gavere noemt. Vergeten we tenslotte niet de Patrick, nee die niet, maar deP, die met de fluit, bij Gavere wel eens de kleine Ludo genoemd.  Hij die enkele spelers nog in de luiers heeft gezien, en die hun papa de ruimte heeft gegeven om niet zijn maar de vaders opvattingen over het spel, met name over het passeerwerk, uit te dragen en over te brengen. Met de fluit, het moet en zal iedereen ook door die papa toegeven, kan PdeP alles. Overdrijven is ook een vak. Op naar de volgende punten. PuntNL  

geschreven door

Eén reactie op "Heren Eerste Divisie B | VC Felco Gavere 3 – Moorslede 0"

  1. Theo Voorend says:

    Topverslag Opperkees !

    Beantwoorden

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw