Puur Plezier?

Puur plezier?
De boel is van slag. De wereld gaat naar de klote. Deze depressieve kijk op de historie zit in de genen van een groot deel van de klagende mensheid. Rijkdom of armoede doet er niet toe. Objectieve gegevens ook niet. Perceptie wel, want die valt volledig vrij in te vullen. De media werkt hier goed mee. Want het is toch maar weer eens bewezen. In een week tijd is de natuur van zomerzwetend als een otter verworden tot een ijsrillerige winterse vorst ten tijde van de afloop van de tweede thuismatch van het seizoen. Voor het eerst weer serieus krabben. Als de natuur dat kan, kunnen de spelers van Gavere dat dan niet? Van verliezen naar winnen? Is dat nou zo moeilijk?
Het tweede team van ereklasser Duvel Puurs komt op bezoek. Vandaar de B achter de naam is het vermoeden. Dus niet van wie A die alfabetisch moet volgen. Dat Puurs B is eigenlijk een grote onbekende. Het blijken aardige, beetje timide jongens, meer jongetjes, maar dan wel met spieren aan. En ook de fel meelevende entourage is niet afwijkend van welk team dan ook: veel, erg veel, directe familieleden, waaronder getuige borsten en billen, ex-spelers.
Kan Gavere verder op de positieve puntjes van vorig weekend voortborduren? Vindt ze zoekend de goede weg.? Vindt ze haar identiteit? Trainer coach Dirk mist die namelijk, althans dat is in de krant te lezen. Die schrijven toch ook alles. Dirk weet toch wel dat identiteit helemaal niet bestaat? Probeer bijvoorbeeld maar eens de identiteit vast te stellen van een deel van zijn team die met twee nationaliteiten door het leven moet. Schizofrenie bestaat,ja. Identiteit niet. Zo heb je in dit geval zowel aardige, bescheiden en tegelijk niet op hun mondje gevallen Vlamingen als Nederlanders. En ook klootzakken, natuurlijk. Clubs en teams hebben echter wel onderscheidende kenmerken. Van Gavere als club zijn dat wat met een klef woord de ‘familiale band’ kan worden genoemd. In ieder geval is er geen onderscheid naar rang of stand, dik en dun, slim en minder slim, lelijk en lelijk, en is iedereen welkom. In een match blijft er ook heel lang vertrouwen, veel meer dan bij andere teams, ook al is daar soms geen enkele aanleiding toe. Nieuwe spelers, zeker de jongeren, kunnen eigenlijk geen beter bad vinden. Verder wordt er de laatste tijd krachtige en gevreesde opslagdruk ontwikkeld, en, belangrijker nog is er een grote variété aan trucages. Hou op met dat identiteitgezoek. Nu naar de match.
Komen in een gezellige vriendenomkadering aan de aftrap: Pieter en (zieke) aandoenlijke sympa Jeroen, die ja, op de aanval. De broertjes bijna papawijze Wannes en Theo voor het middensegment. Stijn aan de pass en Wouter als de vrije vogel. En Wim, want voorkeur boven zwakke Maartenschouder. De rest wordt nog even als te onrijp niet geplukt. Beide ploegen dit keer weer gewoon vanaf de nul, en niet met de minus twee tijdens de beker. Patrick de Poortere in ook al purperrood, mag het allemaal nog beleven in zijn prepensioenjaren als arbiter. Ze zeggen dat de mens dan op zijn best is: het optimum tussen het fysiek (heel)wat minder, want ook minder goed zicht, en toppunt van verwerkte volleybalervaring.
Gavere neemt het initiatief. Opvallend: veel aanvallen door het midden. Tot 6 – 4. Terwijl de opslagen van Gavere niet gering zijn, een perfecte plaats van Stijn op de 5 centimeters buiten gaat, blijkt het geluk dus niet daar en komt Puurs bij. Bij 10-10 worden twee erg lange balwisselingen verloren, en dan weet je het wel. Niet onze libero, maar andere falen in de receptie. Geen schande want duivelse zware en geplaatste opslagen is echt wel een bezoekersdingetje. Wel vervelend natuurlijk: 11 – 14. Een gedegen Wim, de hele match trouwens, een koel opslagje van Theo hier, en prima ouderwetse staaltjes van Pieter daar, voorkomen een snelweg naar de slachtbank. Jeroen kan er met zijn virus niet aan doen. Stijn moet weer een duikersfles en maakt aan de ellende met een foute opslag een einde aan set nummer een: 20 – 25.
De stemming is wel vrolijk wegens allerlei anders dan de match. En ook weinig hoop, want dat Puurs heeft wel iets van saai, maar ook van robotachtig vast, waarbij vooral het nummer 11 opvalt. Indrukwekkend sterke koele springer die ook nog eens zelf de recepties over een groot deel van het terrein verzorgt. Die komt er wel.
Vaginale recepties doen Gavere direct achtervolgen. Jeroen zijn virus dwingt hem naar vroeger tijden. Wannes opslaat naar 4 -4 en een lange balwisseling wordt nu gepunt. Pieter ramt nu, en geregeld ook tussen de lijnen. Weer heeft Gavere teveel aanvallen nodig, waardoor het niet snel kan uitlopen en dat Puurs mentaal kan dreunen. Maar er is getapt uit een ander vaatje, het goede tonnetje. Bij 10 – 10 moest dan echt de wissel voor Jeroen: Olivier. Die gaat op elan Gavere eens meehelpen punten te pakken. Dat lukt. Beginnersgeluk? Daar zijn dan weer de opslagaces, niet alleen maar ook van Theo. Er wordt enthousiast geblokt. Pieter knalt en Wim roffelt degelijk. Bij 15 – 13 is de druk blijkbaar zo groot voor Puurs dat het begint te zwalken. Dan ook een opstellingsfout, wegens het krampachtig proberen met spelers te schuiven om de verwoestende Gavere-opslagen te kunnen verwerken. Gavere neemt dan met alles wat al gezegd is duidelijk afstand en Olivier mag solo in het midden het laatste punt blokken! Hoezo beginnersgeluk? 25 – 20.
Jeroen mag weer starten, doet het even goed maar moet dan mee delen in de malaise die volgt. Na het lamlendige Lancetijdperk is het moeilijk om straffe oppeppillen te verkrijgen. Rest alleen uitzieken. Olivier dus weer terug. Maar zoals gezegd slaat de malaise toe. Foutje hier, vooral receptiefoutje daar. Puurs heeft blijkbaar al geleerd, dat de ene set niet de andere is, en dat het tij altijd kan keren. Ze hebben er ook reden voor: goede opslagen en de nog steeds sterk acterende elf; 16 – 25.
Door ook al volzittend met viri depressieve Dirk doet dan dol: Jelle erin, en in het midden, want daar is die jongen voor gegoten. Theo mag nu buiten zijn vleugels uitslaan. De dood of de gladiolen. Jelle komt van een angstige hel, want niet fijn om op zo’n moment in de match te moeten acteren, in de hemel. Eenvoudig eigenlijk spelen in de eerste divisie als je team draait. Want dat tij veranderde ineens. Puurs wordt systematisch en super in alle overtuiging bij de kladden gegrepen. De Puurscoach liet nog even betijen tot 9 – 4, maar dat had hij beter niet gedaan. De koppen van zijn kornuiten hingen al onder een kwade hoek. En vanaf de eerste seconde moest hem toch duidelijk zijn dat de veer bij Gavere niet gebroken was? Bij 9- 4 wordt zelfs de hoop van Puurs, de eerder geroemde 11, als een vaatdoek nu van het veld gehaald en ook de spelverdeling vervangen. Onder regie van de opslagregen van Wannes reikt in dezelfde positie Gavere van 9 – 4 naar 17 – 5 naar setwinst en psychologisch alsnog naar de uiteindelijke overwinning. Iedereen doet een duit in het zakje, Jelle hoeft de zwakke recepties in het midden maar te retourneren, af en toe te blokken en weer eens een goede opslag te brengen. Die moet in een flow hebben geleefd, waarin zijn medespelers hem hebben gebracht. 25 – 14.
Alles kan weer. Maarten van de bank, om te tossen natuurlijk. Het team van set 4 blijft vanzelf staan. De start is niet goed. Slechte recepties op weer prima opslagdruk van Puurs met in de gelederen weer een sterke 11, die einde vorige set toch weer terug mocht komen. Coach Dirk laat tegen zijn gewoonte ineens de boel de boel: geen time out, pas op 0 – 5! Koortsontwikkeling? Theo vooral blijft vrolijk en doet weer even met zijn opslag Duvel een poepje ruiken. Het werkt aanstekelijk en Gavere lijkt het geluk aan zijn of haar, daar wil ik afwezen, kont te hangen. Ondanks een Duivelse time out, maar vooral een massale licht onbegrijpelijke wissel, klimt Gavere naar 4 – 6. Mede door vermoeidheid wordt het spel van beide kanten wilder: mooie staaltjes en duidelijk minder mooie. Bij 5 – 9 lijkt het publiek zich geestelijk bij een nederlaag te hebben neergelegd. Hoewel? Snel komt Gavere weer terug, met bravoure, alsof het niets te verliezen heeft, en dat is natuurlijk ook zo. Theo vraagt en krijgt de ene na de andere bal op zijn vrije buitenplek. En maar doorhalen en gemeen nauwkeurig leggen. Puurs kan daar niet tegen en verkrampt. Net op tijd slaat er de faalangst ineens toe. Bij punt 11 is er evenwicht en wordt het retespannend. 11 – 11, 12 – 12, 13 – 13 en 14 – 14. Wie heeft de meeste mazzel? Gavere, en terecht: 16 – 14. Iedereen bravoureblij.
Eens … Ik ga maar ruim op tijd naar die sporthal. Een kwartiertje voor de start van de reserves? Dan is mijn hartsvriendin er net nog niet, denk ik. Wel een beetje gemeen. Ze zal het wel begrijpen? Spelen ze al in. Valt het niet teveel op? Hopelijk is er al wat ander publiek. Hij ziet me direct als ik binnenkom. Kan hem wel omhelzen, maar doe dat natuurlijk niet. Ik kijk schuchter blij. Vanbinnen kook ik. Stoom op alle plekken. Mijn vriendin volgt snel. Prima, maar bijt wel van zich af. We hadden toch gewoon een uur kunnen afspreken? Die is jaloers, denk ik. Hij mag bij de reserves spelen. Wat is die mooi. Knipoogt zo nu en dan toch duidelijk naar mij. Fouten maakt hij niet. Natuurlijk niet, want hij speelt voor mij? Ze winnen. Even onderduiken in de kantine. Daar leest iedereen dat entreeblaadje en heeft het over ‘billen bloot’. De sterren staan dus goed? Kan me moeilijk concentreren, zeg rare dingen geloof ik. Bij het inspelen en inslaan natuurlijk weer een goeie plek versieren. Hij laat duidelijk merken dat ik er ben. Wordt wat weeïg van de vochtige ruimte en moet eigenlijk een frisse neus. Volhouden, meisje. De hele hoofdmatch van 5 sets lang staat hij in de reservehoek en zit op de bank. Kan mijn ogen niet van hem afhouden, van de match niks gevolgd. Na het laatste fluitsignaal blijft hij natuurlijk eerst bij zijn kameraden. Hij is me toch niet vergeten? Nee, sneller dan de andere komt hij in onze richting. Vraagt al direct of we met zijn ploeg straks meegaan naar hun stamcafe. Bloednerveus ben ik, en hoop maar denk ook dat het gaat lukken… Volleybal, een mooie sport.
Vele jaren later… Gelukkige relaties, kinderen en mijn jongens van de club beschouw ik als mijn kinderen. En kinderen vergeten wel eens de verjaardag van hun lieve ma, toch? Is geen teken dat ze niet meer willen weten. De liefde zal er altijd zijn, in een andere pure vorm. Want is doorgegeven, wordt doorvoeld. De uiting ervan wordt anders, logisch anders. Met de billen bloot is nu alleen nog maar in figuurlijke zin. Stel je eens voor dat het zo zou zijn als toen ik stomend jong was….
puntNL

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw