put

Put
‘Geen nieuws, goed nieuws’. Schrijf in dit geval die uitdrukking maar op je buik. Want probeer maar verder te lezen. De uitdrukking wordt ook vaak ter geestelijke geruststellingbezwering gebruikt in boer met kiespijnachtige situaties, hebbend iets van overschreeuwen gelijk aan hardop praten of zingen om de ongemakkelijke angst in en voor het eenzame donker te verdrijven. Dat de tijd alle wonden heelt is duidelijk ook al een doekje voor het geestelijke bloeden. Die dempt hoogstens de pijn.
Trouwe lezers hebben hier reeds bij het gloren van het seizoen de donderslagen bij heldere hemel kunnen vernemen. Onverwacht opstekende storm, noodweer. Na regen zou zonneschijn zich wel weer melden. Is er elk jaar flink extra voor een vernieuwde spelersgroep, dit seizoen kwamen grote kanonnen richting Gavere. Het blessureleed van de oudgedienden bleek en blijkt weliswaar chronisch, dit jaar lijken meer spelers veel posities volwaardig te kunnen innemen. Zo trok bijvoorbeeld de toch redelijk rechthouder in de aanval op buiten weer naar de middenpositie. Ongekende luxe. En werd in de nieuwe trainer een passeur van allure, want afkomstig van hogere reeks, aangesteld. En dat gecombineerd met het gegeven dat afgelopen seizoen Gavere al vrijwel elke ploeg de baas kon, maar alleen door blessures een te kleine kern bleek te hebben om bovenaan echt mee te doen, zou het dit seizoen toch echt serieus in de kijker kunnen spelen. Vandaar in de eerste thuismatch al die donderslagen bij wolkeloze hemel.
En omweren bleef het. Een writers block sloeg toe. Versterkt door ook geen spelbreker te willen zijn nadat spelers nota bene gewaarschuwd werden zich niet te laten opjagen door kritiek en te hoge verwachtingen van bestuurders en fanatieke supporters. Ik voelde me aangesproken. Daar zat ik dan weer langs de kant met een papiertje en pen, slechts bij de thuismatchen, vurig hopend dat alle, of toch een deel van de eerste harde analyses niet meer zouden gelden, dat er verbetering zou komen, wetend dat een transparante analyse door een individu nooit een probleem is geweest en zelfs geapprecieerd, dat ik uit die depressie zou komen, dat er weer het gevoel zou zijn zicht en grip op de clubprestaties te hebben. Zelfs even bijna gehoopt dat een vriend vanuit een goed hart zou zeggen dat het beter was te stoppen want de leeftijd met de bekende gebreken ook bij jou. Maar het gebroken hart werd niet gelijmd. Nooit eerder zo gereageerd: laf afwachten dan maar. Struisvogel spelen. Spijt van de tekstkoppen ‘glimp’ en ander mooihooppraterij. Wachten op serieuze overwinningen, redelijk verwacht rendement.
Want dat zou een bevrijding zijn. Wat zou het me lief zijn niet meer voor mezelf te hoeven liegen, en niet meer te hoeven melden dat die passes en keuzes op heel weinig trokken en geen enkele keer in de buurt kwamen van de passeur Thomas Blancke van het mede of vooral door hem genadeloze Ruislede, dat de tweede passeur nog veel moet leren, dat het gelibero echt getob is en er toch ook zonder libero gespeeld kan worden, dat een assistentcoach een spelonderbreking voor rustbeleid voert zoals in de jaren zestig toen velen wachten tot punt 14 van de 15, dat de vraag moet worden gesteld waarom toch in ieder geval fysiek groot talent als Stef nauwelijks wordt ingezet, dat in een krantentrainerinterview melden dat de familiesfeer aan de bar prima is maar liever ook in het veld getoond wordt toch wel klein is., dat de twijfel aan de verwachting tot de topdrie te willen behoren getuigt van een slappe ruggengraat, watjes – en vluchtgedrag, … . Wat zou dat mooi zijn.
En op het moment van dit schrijven, de zondag na de match tegen Temse, alle harde verslaggegevens reeds verbrand, had ik misschien beter blijven binnenvetten. Er zijn echter punten verzameld. Het moment van durven is dan daar. Ten eerste is er gewonnen en ten tweede lagen bijvoorbeeld de passes veel beter dan het een paar weken eerder door een Felcopasseur uit Vobog geruststellend oordeel in mijn richting van ‘ er zitten ook goede bij’, en zagen we weer wat van zoals het hoort en volgens verwachting. Blijft wel knagen dat er maar een kwartiertje is gedomineerd. En dat de tegenstander niet alleen nog geen enkel wedstrijdpunt heeft binnengerijfd maar wellicht op de passeur na uit spelers bestaat eerste divisie tikje onwaardig.
Nog geen week later, op verplaatsing tegen Zuun, ook een ploeg weliswaar nipt nog lager dan Felco in de rangschikking, wordt Gavere geen setje winst gegund. Het tij wil maar niet keren. Wat moet dat worden tegen al die komende matchen tegen hoger geplaatste clubs? Aan de andere kant: een paar keer lukken tegen deze castards doet alles vergeten. Dat is ook een sportwet. Felco dan toch de ploeg van de terugronde?
Ik wil de waarheid geen geweld aandoen, maar ook de sfeer niet bederven. Tegen de nummer twee zit ik weer met een papiertje en pen die wellicht in de zak blijven. Hopelijk is die gang naar de hal met lood in de schoenen niet alleen maar om die vele aardige mensen rond het veld te ontmoeten, die me trouwens ook mogen adviseren over die dilemmaschrijverij. Ik geloof in Sinterklaas. puntNL

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw