voorbeeld

Voorbeeld van vergeten volleybalvreugde
Eerste zondag van december. De eerste december. Het rustgevende glazige waterige zonnetje onder nog een paar weken steeds kleinere hoek kan wel de rijmdruppels maar niet de prikkelvorst verdrijven. Op gemeenschapsman Martin VDB kan altijd worden gerekend. Vroeg opgestaan, voor een prettig onthaal door alles van het slot, lampjes aan en vooral het langzaam opporren van de kachel. Een uurtje later wordt het werk helemaal afgemaakt: de reclameborden pietje precies op de perfecte plaats.
Er staat een zoveelste hoogdag in het Gaverse volleybal op de kalender. Stoere mannen uit Aalst komen op bezoek. Enigszins verrassend is de clubnaam ‘Olympia’. Ik weet dat verschillende kroegen daar die naam dragen. What’s in a name? Die mannen komen met maar een doel: Felco van de troon stoten, om straks als koning het strijdperk te kunnen verlaten. De bezoekers moeten in het psychologische nadeel verkeren, althans dat is wat de thuismannen beweren, wegens ten eerste in een match maar liefst twee punten laten liggen, daar waar Felco met slechts drie keer slechts setverlies, maar zonder een enkel puntverlies fier de ranglijst aanvoert. En ten tweede dat ze overal steeds frequenter van het fantastische wel en wee van VCG op de hoogte zijn gesteld.
En daar staan ze dan die Aalstenaren, alle acht, netjes op tijd, in moderne wat kazuifelachtige truitjes, in tweetallen met eigen ballen serieus in te spelen. Dan loopt er al wat Felcovolk als speler rond. Relaxed rond. Handje schuddend hier, zoentje daar, schouderklopje delend, bungelende sporttassen. Te ontspannen? Daar is Pierre met de fluit. Tuurlijk. Eerst ook iedereen een pol. Is er meestal ook mama achter de bar, vrouwen en kinderen van met speelgoed allerlei. Spelen meestal erg goed samen. Meer dan een familie bij het volleybal. Ook familie rond het volleybal. Maar dit keer is de familiesteun mager. Toch geen angst? Nee, kan niet zo zijn.
Bij officiële aanvangstijd maakt ook Tut zijn pafke buiten uit en heeft een van de Dirken zijn degelijke en indrukwekkende beenondersteuningen aangebracht en kan de preparatie wat dat betreft niet beter. De lichamen worden op tijd warm, vooral door het inslaan. Deden die opponenten dat niet beter? Kniesoor. De selectie van VCG is groot, maar niet iedereen maakt vanzelf altijd de opwachting. Dit keer moet onze vaste middenman en atletenreus Jan, de laatste tijd duidelijk in vorm, sociale afspraken nakomen. En luisterde met veel moeite de Hollander naar zijn hoestende proestende lichaam met al nachtenlange slaaptekort. Overigens daalt hiermee de gemiddelde acterende leeftijd fors, want een en eenvijfde eeuw niet binnen de lijnen. Kan die Hollander zich concentreren op wat die niet laten kan: het allemaal uitleggen, strategie bepalen, peppen, blaffen (belg.: hoesten). Waar is een teller? Aangeschurkte familie wordt opgetrommeld. Het passeurswerk is zeker dit seizoen in erg goede handen, in die van Alain. Wie vult de middenpositie van Jan in? Er wordt naar papapieter Dirk gekeken. En die stopt zijn onbegrijpelijke medisch kniedossier in de tas, recht zijn rug, en straalt jaren jonger. Hij moet vooral eerst blokkeren, want ze kunnen daar wat van aanvallen met een toren van boven de dubbele meter.
Grote spelers spelen goed als het moet, als het erop aankomt. Die weten dat er geen excuses zijn. Die weten en voelen ook dat er geschiedenis geschreven wordt en willen daarbij zijn. Topspelers, op welk niveau ook, groeien tot boven hun krachten uit, mindere goden verkrampen dan juist.
Al snel bleek wie hier de toppers zijn. Johan doet het op de bank, voegt zich na zijn dochter coachend, telkens bij de familie voor handjes en collectieve gevoel. Onze ingesteigerde Dirk wordt als supersub achter de hand gehouden. Vanaf de eerste seconde bijt Felco zich in de match. Alle nog aanwezige levensenergie wordt verzameld en efficiënt gefocused gestuurd. Wat blijkt er toch nog allemaal in de vaten die niet verzuren te zitten! Vooral verdedigend is het goed zichtbaar. Recepties meestal perfect op maat, verlengd door een onwrikbaar constante passeur Alain. En vooral het beheerste dweil – , duik – en spagaatwerk in het veld tijdens de ralley’s. Dirk in zijn opvallende libero-onderscheidende strakke spierbundels regulerende picobello duikerspak, schuift als een schaakstuk telkens weer in alle richtingen. Tut stort zich op de vloer als een volleerd break dancer, Piet doet met rode konen niets voor hem onder, evenals rollebollende Eddy. Iedereen gaat ervoor met volledig vertrouwen in elkaar. Het is om twee redenen nodig ook. Die Ajuinen kunnen namelijk alle goed aanvallen, en Felco gericht bestoken. Gelukkig, maar natuurlijk ook een gave, blijken de thuisverdedigers het spel der opponenten ook goed te kunnen lezen. Omdat en de mannen aan het net blokkerend het nog niet helemaal zwart kunnen maken, en de eigen aanvallers meer pogingen nodig hebben voor de uiteindelijke kill, zijn de ralley’s langer en wordt de match daardoor een groots gevecht. Dirk doet overigens meer dan zijn blokwerk. Roep al een keer Jan tegen hem, en even later zelfs Bruno. Die laat al snel zien dat er in de hele reeks geen vergelijkbare in de midden scorende aanvaller bestaat. Als hij zichzelf in bedwang heeft. Dat heeft hij steeds meer, en zeker dit keer. Topspelers… Felco neemt steeds het initiatief, maar door het reeds genoemde goede aanvalswerk doen de Aalstenaars met succes er alles aan aan te klampen. Een kloof van drie voor Felco wordt weggewerkt, en zelf ook een trio propunten aan het einde van de set. Terecht komt de set bij ook de psychologisch sterke moedige Felcomannen, want zelfs setpunt tegen overleefd. Dirk met de legging had al lang Eddy vervangen die een paar mislukte aanvallen moest slikken, daar waar dat altijd een constante is geweest, waarmee heel wat blokkeerders in verbazing griploos achterbleven. Een hoestvirus moet al zijn verwoestende werk aan het doen zijn. Familieman Eddy offert zich voor het geheel.
De rol niet lossen en geen krimp geven is nog een kwartier nodig in set twee voor de Olympiers mondjesmaat vobogverschijnselen beginnen te vertonen: misverstandjes, geforceerd slaan, opslagfouten, passeur in overdrive. De Felcocoach brak in eerste set met time-outs al het ritme van de opponenten, en blijft dat nu ook doen onder hese aansporing van ‘nadenken’, ‘focus’, geen ‘gekke dingen’, ‘zoek ze uit’ en vooral ‘ probeer nu het lichaam fysiek geen krimp te laten geven, hoewel dat wel de vurige wens is’. Wat een open deuren voor al deze gepokte en gemazelde Gaveregasten. De coach meent er toch een bijdrage te hebben kunnen leveren.
Na een kwartier in die tweede set gaat het snel. Olympia erkent de Gaveresuprematie. Ook op Johan met zijn karakteristieke rechtdooraanvalboog en dit keer eigengereide opslag heeft het geen antwoord. Natuurlijk. Voldaan afspoelen. Tikje jammer dat weinig geliefden direct hebben meebeleefd. Van beide kanten is er begrip voor. En is bekend dat hun mannen weliswaar jochies maar op een bepaalde manier zeker helden zijn.
Verslaggevers schrijven wel eens over dat vermeende tikje muffige geromantiseerde familiegevoel bij Gavere, waarover door derden dus nogal eens smalend wordt gedaan. De eerste zondagmorgen in december. Het is de eerst december waarop wordt getoond wat met dat familiegevoel wordt bedoeld, wat het kan aanrichten. Tenminste een ploeg te Gavere die nu al de prognose waarmaakt. Dank broeders en zusteraanhang. puntNL

geschreven door

Eén reactie op "voorbeeld"

  1. Piet says:

    Prachtig verslag, PuntNL !

    Beantwoorden

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw