kerstgedachten

Kerstgedachten
In vakanties gaat de riem er even af. Even niet het grote moeten, even niet helemaal het ritme van anderen, van de samenleving, te moeten volgen. Even tijd voor jezelf. Niet zo aantrekkelijk als de reclamejongens en meisjes ons volgens dat grote moeten doen geloven, maar meer een in de spiegel durven of moeten kijken. We weten wel: we zijn op erg veel vlakken kleiner dan we willen zijn. Voor de een is het een louterende acceptatie van zelfs het bestaan zelve, want hebben het vermogen te constateren dat dagelijks falen voor elke mens geldt. Weer nodige kracht en ambitie voor een nieuwe poging je mannetje te staan in de komende periode opleverend. Voor de ander, die dat vermogen door de te grote druk der samenleving of een onfortuinlijk twijfelverleden niet heeft, vlucht volledig in van alles en loopt helaas structureel depressief. De wegens natuur donkere, sombere Kerst en Oud en Nieuw-vakantieperiode is de meest confronterende.
Kan het, domme, niet eens wat minder zwaar? Natuurlijk. Allemaal niet van plan, maar het is sterker dan mezelf. Dit alles is uitgelokt door de laatste match van het vobog A-team, in het laatste weekend voor Kerst, op een seconde na de kortste dag van het jaar. Euforie is het woord voor de gevoelens na afloop. Waar komt dat allemaal vandaan? Drank, want voor een match wordt niet gedronken, is uitgesloten. En toch ook niet het feit dat het een match betreft in de laagst denkbare competitiereeks die België rijk is? Zeker met de wetenschap dat er spelers in het veld staan die ooit bijna zijn aanbeden wegens acteren in top en subtop van dit land.
Toevallige tegenstander is een ploeg uit de buurt van Aalst, Aaigem. Een bovenmodale middenmoter, terwijl Gavere de fiere leiding heeft, nog steeds 5 punten los van het nummer twee. Over de aanval die dat nummer twee een paar weken geleden deed op de koppositie, heeft U op deze site en ook in het clubblaadje kunnen vernemen. Op aanvangstijd had nog lang niet iedereen in vol ornaat zich present gemeld, terwijl de bezoekers al lang aan hun opwarmrituelen volgens het boekje begonnen waren. Geen paniek, want voor sommigen blijkbaar een merkwaardige gewoonte, een bijna bijgelovige seance. Tut spookt al lang rond het gebouw met saffie in meervoud, aparte drempelvrees. Dirk met de stevige legging is er dan, met vrouw, bij inslaan. Johan al wat eerder, maar zonder dochter. Was Eddy niet het eerst gekleed? En hou ze maar eens uit elkaar, die Dirken. Papapieterdirk is er niet, want gedoe met de knie, maar hoever gaat dat? Iedereen heeft wel ergens wat. Soms heel wat. Niemand ook die het deze Dirk kwalijk neemt. En anderen als het lichaam eens of meer dan eens faalt. Staat de volgende keer gewoon weer in principe in de basis. De andere Dirk, de onvolprezen een beetje fysiek gedwongen, libero is ook ruim op tijd. Wel met Chineesachtige oogjes. Daar wordt wijselijk en uit respect niet naar gevraagd. Voegt die Hollander zich direct er ook bij. En dan gaan alweer de verhalen, over alles behalve de komende match. Wel over de vorige, en over elkaar. Grappig geroddel. Over al die spelers die zich bij dit team willen voegen. Over de uitnodigingen, van oefenpartijen en theoretische spreekbeurtsessies tot gala-optredens. Veel geglimlach. Ook Piets lust en leven. En van Alain niet te vergeten. Die laatste heeft iets vrouwelijks, want kan twee dingen tegelijk: meelullen, toepasselijke Rob de Nijs-nummers bovenhalen en zich degelijk omkleden. Dan moet die Hollander wel een echte man zijn, want altijd als laatste gekleed. Is Jan niet elke vakantie naar zijn dasha in Zuid Frankrijk? Hij komt om precies tien die vraag fier rechtop met zak ontkennend beantwoorden. Na elkaar intensief nu allemaal naar het nieuwe lid Dries om pollen te geven, gelijkend op een soort groepshug, het lid dat zoals normaal te verwachten al ruim een half uur gedwongen in zijn eentje aan de rek – en strekoefeningen is begonnen. Niks erg, want Dries heeft weliswaar een serieuze volleyhistorie en redelijke genen, maar een paar jaar de speelvloer niet echt gezien. En weet van de open, lieve, maar kritische ogen van zijn zeer toekomstige medespelers. Hij lijkt geen warmer bad te kunnen krijgen, alles op voorhand geaccepteerd. Jan glimlacht zijn middenpositie niet zomaar te laten afsnoepen. En die man is richting zestig; de juist mentaliteit. Zowel Jan als Dries zouden de hele match de middenpositie bezetten, mede omdat trouwe Bruno een tijdje op zijn in alle opzichten warme geboorte-eiland Mauritius vertoeft. Beide rijzige mannen nemen daar hun volle verantwoordelijkheid. Als potentiële topspelers weet Dries natuurlijk ook dat kampioen worden een niet zo gewone zaak is als vaak wordt gesuggereerd. Het middenoptreden op zich betekent al een sombere, depressieve volleykerst voor de tegenstanders. De bankzitters gunnen de startzes de start, ondanks de wetenschap dat statistisch de kans op slechts drie sets groot blijkt. Maar ook dat een ieder aan de bak zal komen. Aaigem brengt veel, weliswaar technisch nogal onorthodox terug. Onze vriendelijke Zingemarbiterman voelt het goed aan: zoveel mogelijk voortgaan. Aaigem komt niet verder dan tien punten. De opslagenreeksen van vooral Alain en Eddy in het begin van de set waren al de definitieve doodsteek. Dries, als virtuele achterspeler gestart, moest mede daardoor wel een kwartier wachten voordat hij zijn kunsten mocht vertonen. Een gemotiveerde beweeglijke ploeg hielp elkaar met de goede receptie, waarna Alain er wel weg mee wist. Zoals altijd heeft vooral de klimmende leeftijd ervoor gezorgd dat gemiddeld al wel twee goede aanvallen, zelfs voor jeugdige jumpy vliegende Eddy, nodig zijn voor een punt, maar die mogelijkheden werden dan ook gecreëerd. Buiten het vele genoemde retourneren kon Aaigem aanvallend daar toch weinig tegenover stellen. En dan stonden daar ook nog eens de bomen Dries en Jan, met hun ervaring.
Tabula rasa voorgesteld: buiten nauwelijks alternatieven voor de goede en vriendelijke middenmannen allemaal nieuw volk. Piet verwoordt een professionele teveel risicoregel, en de meesten begrijpen: niet meer dan twee tegelijkertijd wisselen. Tut lijkt de dupe, maar accepteert als voorbeeld van geïnternaliseerd groepsgelukbevorderaar. Tut voor president, sinterklaas en kerstman. Aaigem geeft niet op en Gavere moet zoeken naar ritme. Komt aan het einde zelfs drie punten achter en moet een setbal wegwerken? Dan blijkt trouwens de geestelijke rijpheid van dit team en het ongekende vertrouwen in elkaar. Acceptatie en acceptatie. En dus ook mooie dingen, die vooral worden onthouden. De Hollander- ‘speelde ik 25 jaar geleden in Zwalm niet tegen je?- mag voor het eerst dit seizoen nog een setje draaien. Hij werd er stil van, wegens energievreten. Is zijn jongste zoon de middag erop elders nog kond gedaan door de libero, de boef, want die de laatste set nota bene op de bank zelf zuurstof gaan verzamelen en Dries zich helemaal liet uitleven. Sociale jongen. Ook set drie verloopt in punten moeizaam, maar voor iedere deelnemer duidelijk is Gavere weer de terechte winnaar.
Hoe een groep spelers op alle vlakken totaal verschillende mensen, groot verschil in leeftijd van half twintig tot ruim zestig, groot verschil in volleygeschiedenis van laag provinciaal tot gerenommeerde jeugd, top en subtop van België, groot verschil in lengte en kilo’s, grootst mogelijk verschillen in beroep en manieren van een inkomen versieren, alle mogelijke verschillen in wijzen van samenleven, met of zonder partners van een ander geslacht en met of zonder, rijtjes van, kinderen, van jonge vaders tot opa’s, hoe een groep totaal verschillende mensen in en rond een matchke in vobog vier zoveel plezier met en in elkaar kunnen hebben? Zijn dat, evenals iedereen van goede wil, niet de sterren die dienen te worden gevolgd? ©Punt.NL

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw