Balans

Balans
Nog net voor de Hel van het Noorden, nog voor het klokkengebeier, eierengezoek en de dank voor die bloemen van Pasen, zit het volleybalseizoen 2013/14 er op. Ook voor ons eigen geliefde Felco zijn de boeken een paar maanden gesloten. Tijd voor een balans en resultatenrekening, alsmede een kijkje in de nabije toekomst. Voor zover die in de kaart laat kijken. Trek er maar een dagje voor uit.
Voor de allerlaatste match kwam Kruibeke B op bezoek, het kleine broertje van. Veel schoon volk mee, waaronder vriendelijke papa’s. Er moesten stoelen bij, dus ook veel volk uit eigen gelederen dat nog wel even een geschiedenismomentje van de club wilde meemaken, wilde lachen en huilen, kansen ruiken en toeslaan, afreageren en gelijk halen, klef en open solliciteren naar veel divers, … Kenners ook die met eigen ogen wel wilden aanschouwen of en hoe er een definitief record tweede deel wordt gebroken. In de terugronde had Felco immers slechts twee keer aan het kortste eind getrokken, en had bij het eerste piepsignaal van de, uitzonderlijke, soloarbiter maar liefst 8 keer achtereen de tegenstander het nakijken gegeven, de week ervoor nog kampioen met opvallend veel punten afstand, Komen. Zou het 9 op 11 kunnen worden? De terecht uit zichzelf geattendeerde media mochten het na zo ongeveer alle monden van coryfeespelers nu ook uit die van officiële kapitein Jean optekenen dat die kans er inderdaad inzit. Voor zijn doen een gewaagde uitspraak. Kreeg Jean de geschiedenis aan zijn kant? Blijkt hij een betrouwbare informant? Bezoeker is bij entree het nummer 4 van de ranglijst en de strijd zou dat niet kunnen veranderen.
Sfeer? Prima sfeer! Reeds bij de reserves. Mooie dingen gezien. Van spelers die nog maar net terug van langdurige blessures, van vertrekkers en vaste geprogrammeerden in het voorprogramma. Mentale stand van de vrolijke maar vastberaden underdog: met een glimlach en geloei gemeen goed proberen graag toe te slaan wanneer de tegenstander ook maar een enkel geestelijk of gebruikelijk gaatje laat.
Vaste bobowaarde sympa Piet pakt de micro en doet heel Felcomeisjesjeugd met glimmende begeleidsters in mooi paarse outfit voor de line up van de Felcotoreadoren plaatsnemen om een flinke cheque en een dito zak ballen van de bond in ontvangst te nemen. En dat is dus nooit voor niks! Je kan het zien als de beloning voor en de inzet en begeleiding vanuit de club Felco, en natuurlijk voor de inzet en plezier van de meiden zelf. Terecht hulde.
De vaste mannen die vooral verantwoordelijk zijn voor de reeks overwinningen betreden het veld, onder door de reserves, zichzelf, het publiek en de boxen, maar ook het hele tegenstandervolk ontwikkelde indianengehuil. Iedereen gaat er eens goed voor zitten. Verzitten voor zij met een pijnlijk stuitje of jeukende aars. Daar staan ze dan weer en terecht: trainer passeur Bram, Pieter en Jean aan het kanon buiten, Simon en Theo voor de middenprikkers en afweer, dit keer weer Stef in plaats van omgeklede Maarten op opposite voor knallen vanuit tweede linie en Niels voor zijn parttime liberojob. Felco laat er direct geen gras over groeien. In een mum van tijd wordt Kruibeke op een onoverbrugbaar gat getrakteerd. Net voor einde set kan het nog wat terugdoen, maar 25 – 19 staat snel op het bord. De bezoekers, ontwaakt uit de toegediende dreun, laten Felco dan achtervolgen. Rond de 11 is er weer evenwicht en ontspint zich een serieuze strijd, met goed en ook gewoon slecht, maar zeker retespannend volleybal. Dan glijden de tegenstanders naar 16 – 19 en vindt de assistentcoach het genoeg: time out. Felco recupereert direct. En dan in een opslagbeurt van nota bene Bram wordt de liberotest gedaan: 23 – 20! Kruibeke heeft geen veerkracht meer: 25 – 22. Overwinning nummer 9 lijkt in de maak. Zeker nadat de vrolijke thuisjongens, die zo allemaal wel eens een foutje maken, in set drie direct weglopen. Wederom bij de 11, maar nu de bezoekers, komen langszij en nemen afstand. De beste TO van de match wordt gezet bij 11 – 13. De afstand blijft heel lang slechts twee punten, waarbij het eigen publiek gezien het verleden ook heel lang nog op een ommekeer rekent, dat echter aan het einde de 20 – 25 moet erkennen. Felco trekt vervolgens fel van leer, maar Kruibeke maakt nu minder fouten. Het wordt stuivertje wisselen. Tot punt 20 wordt er door de kemphanen geen puntje weggelopen. Weer doet iedereen zijn reguliere foutjes maken. Behalve Theo, die nu kill block na kill block zet. Ziet die arbiter bij 20 – 21 ineens touche vlak voor zijn neus. Fluit later nog wel compensatie in de set, maar die gaat met 25 – 27 nipt naar de vaantjes. Het elektronisch bord geeft een tijd van 21.23 uur aan. Wintertijd natuurlijk. In Gavere wordt het verleden knus gekoesterd. In de beslissende set weet Felco in volle overtuiging het laken naar zich toe trekken. Bram blijft degelijk bedienen, Theo weet opnieuw het ene na het andere killblock te zetten, zijn directe tegenstander geen vat te krijgen op zijn aanval, Pieter doet wederom geslaagd de liberotest bij de tegenstander, Jean doet zijn wegdraaiende en af en toe vernieuwende bravoureding, en Stef beukt nu juist in de finale overtuigend en onbereikbaar voor Kruibeke en omgeving, maar beter: blokt twee keer als een overkapping van een stadion waar elke aanvaller carrièrespoken door ontwikkelt. Wanneer het van 6 – 4 in een beurt naar 10 – 5 gaat, waarna Kruibeke nog wel even gelukkig terugveert tot 13-10, is het aan de klojo kapitein van Kruibeke zelf om volledig af te gaan. Dank nukkige klojo kapitein nummer 1 van Kruibeke. Hoe kan een team zo vol met vrolijke vriendelijke jongens met toch zo een aanvoerder worden opgezadeld? Met de ruime 15 – 12 was winst nummer 9 een feit. Duizend maal formidable.
Eind goed, al goed? Niet helemaal, maar voldoende om de komende maanden als Felco-intimi niet weg te hoeven kruipen in volleyballand. Integendeel.
Eerst even de recente momenten. In vanzelf een goed humeur wordt er traditioneel direct na de laatste match ten overstaan van de eigen vaste toeschouwerswaarden afscheid genomen van de krachten die mede het afgelopen seizoen Felco een gezicht hebben gegeven. Tijd dus voor opzichtige en stillen tranen. Zo is het leven.
Wannes, de oudste van de broertjes, heeft recent besloten dat dit zijn laatste match in eerste divisie zou worden. Jaren heeft hij op geheel eigen wijze, vooral met zijn extra krachtige talent, namelijk een leep verstand en inzicht – van wie heeft die dat? – , als een relatief klein maar robuust mannetje de verantwoordelijkheid voor de middenpositie op zich genomen. En hoe. Wannes had geen volleybalverleden. Eerst met broer Mong voetballen, verdedigen, bij de miniemen van SK Munkzwalm. En natuurlijk kampioen gespeeld. Toen kwam de volleybaltijd, leek het. Mong naar Ename en Wannes voorbestemd voor Zottegem, niet meer naar dezelfde club vond papa. Het werd Zottegem, maar geen volley: basketbal. Weer deel van een kampioenenteam, als spelverdeler, die overigens het minst van al zelf scoorde. De medetoppers zochten het hoger op, Wannes ging studeren in Gent en spelen in vobog 2 bij zijn vader. Ter ondersteuning? In Gent werd al snel meegetraind met al die studenten die in het weekend in de regio hun divisiematchen draaiden. Hetzelfde jaar opgenomen in het universiteitsteam. ‘Als je serieus wil volleyballen, dan moet je naar een club’, zei papa. En ‘Wel wat laat, maar je hebt wat talent van je vader, en zeker meer explosieve kracht’. Begonnen ergens derde provinciaal bij EVO, en toch wel erg lang moeten wachten daar op een faire kans. Pieter had weinig overtuiging nodig hem naar Felco uit te nodigen. En de rest is geschiedenis. Broertje Theo zou al snel volgen en zo kon papa ze zien spelen op een plek die wel de laatste was waarvoor hijzelf talent had en zou opteren. Nog maar net geleden zou hij nog met vriend en passeur bij Ruislede Thomas 13e van het land bij de beach worden. En dan doen, net de dertig gepasseerd, de knieën zeer, komt er lief en lieve Annelies en een kind… Hoewel optredens met de skaband in zalen en festivals wegens opgeheven niet meer op de tijd drukten, is de werkdruk er dubbel voor in de plaats gekomen. Er wordt weer aan spelen met papa in vobog gedacht. Wannes, dank voor alle moois en verbindends bij en voor VCG.
Gaan na een jaartje weer weg, met een grote bak duvel en applaus: coach Christophe, voornamelijk tweede passeur Wim, die concurrent Zuun zal gaan trainen als spelercoach, Simon die het een paar stappen lager gaat doen. Welgemeende dank allen. En Stef Engels verdorie. Die gaat juist een reeks hoger, desnoods als bankzitter. Verdorie, omdat in dit geval bij blijven van een win-winsituatie sprake zou kunnen zijn. Stef heeft immers duidelijk het talent, een extra, om Felco komend jaar in de vaart der volleybalvolkeren te helpen opstuwen, waarbij hij zelf ervaring kan opdoen, omdat spelen onder volledige verantwoordelijkheid het enige is waardoor echt gegroeid wordt. Hopelijk geven ze Stef bij Berlare snel speelkansen. Vooral in de laatste wedstrijden kwam even dat uitzonderlijke extra aan het licht: de power van min 3 en reuzenblok. De andere onderdelen is een kwestie van nog wat schaven. Stef, jammer maar je besluit wordt gerespecteerd. Het ga je goed.
En dan tussen de vriendelijke bezoekers aan de bar en de eigen trouwe mensen komen als vanzelf de mijmeringen over afgelopen seizoen. Wat was de start kut. Frustratie alom, ik kon niet eens meer een verhaaltje schrijven. Al mijn publiek verlaten, ze in de steek gelaten. Leest dit eigenlijk wel iemand? Wat was de reden? Natuurlijk die magere vier gewonnen matchen in de heenronde, waaronder er een tegen het de facto tweede provinciale Temse. Geen enkele deuk in een pak boter. Of het moet van Jonathan zijn geweest. Te hoge verwachtingen? Die mochten er zeker zijn, want met een kleine versterking zou Felco bovenin gaan meedoen. Het niveau in divisie zou elk jaar toch weer een beetje zakken? Kwam daar een heuse passeur, en tegelijk trainer, Bram. Buiten fysiek minder fit, was ook hij in hetzelfde bedje ziek als vele eerste divisiepasseurs: te snel spel, en nog eens van hoogte dalend soms tot onder de netrand in het verloop van een ralley of de match; zo aanvallers niet de vrijheid geven door te draaien en een eigen verantwoordelijkheid te nemen. De naam van Stijn viel meer en meer. De jongen waar jaren weliswaar vanuit een goed en eerlijk hart nogal kritisch commentaar op zijn spel is gegeven in deze woordenbreien, maar die toch maar mooi jarenlang al die kritiek doorstond en je zou het eigenwijs of autistisch kunnen noemen zijn volstrekt betrouwbare constante ding is blijven doen. Omdat dat het beste is gegeven de omstandigheden, alles in acht genomen, om te beginnen eigen talent. En er zijn spelers die daar bijzonder vruchtbaar gebruik van hebben kunnen maken: Wannes, Ludo, Pieter, om er maar een paar te noemen. Andere noemen we niet. Stijn kwam misschien ook in het geheugen, omdat hij als trouwe lezer dan nog (willen de lezers hem hierop attenderen!) niet echt een afscheid heeft gekregen. Dit is het moment om dat goed te maken. Stijn, bedankt voor al die jaren voor Felco.
Zagen we ook de vaste krachten falen. De nieuwe jonge spelers mochten niet teveel kritiek krijgen, maar moesten nog duidelijk ervaringsgeld betalen. Hadden we wel Jonathan, een speler met troeven zoals we die in de Vierklaver nog maar nauwelijks hadden gezien. Maar er werd roofbouw op hem gepleegd. Won wel in zijn eentje de eerste match tegen Zedelgem. Ook Jonathan is er sinds de jaarwisseling helaas voorgoed niet meer bij. Fysiek. Dank ook Jonathan. Op de libero’s was niet gerekend. Al snel bleek ook dat zij niet echt het niveau zouden halen. Werden wel opgesteld. Waarom eigenlijk? Omdat er het stempel libero is?
En dan is het eind januari ineens eerst langzaam, maar gestaag anders geworden. Jonathan weliswaar weg, maar Pieter weer vaster, Jean met kracht en vertrouwen, Maarten weer langzaam terug in vorm na fysiek ongemak, Bram elke wedstrijd langer hoogte houdend – zoals trouwens de passeurs van kampioen Comines – en vooral meer variërend, telefoon in de zak gehouden. Meer met Stef nu gestart. Theo die in een alles of niets stemming zijn ervaring laat gelden, en zijn oude dodende opslag vindt, de libero’s die niet meer altijd libero’s zijn. Moet gezegd dat vooral Olivier tijdens de ralleys verrassend zijn beste wedstrijden ooit ging spelen (evenals de laatste vorig seizoen) Ook hij gaat trouwens, in een moeilijke sfeer weg. Hij verdient zeker een oprecht afscheid voor wat hij voor de club heeft betekend. Simon is zeker aanvallend sterk gegroeid. Dat blokken in de midden kost gewoon meer tijd. Hetzelfde geldt voor Ken, wiens lijf hem soms in de steek laat. Kwam Wim ook prima verantwoordelijk invallen na toch een zware blessure. Sjoerd was net te laat terug, maar kan volgend seizoen vliegen. Maar het belangrijkste lijkt het oude vertrouwen in eigen kunnen en vooral het team, dat Felco spelers normaal zo eigen is. En dan blijkt maar weer waartoe die underdogpositie van niet de grootste geweldenaren in eerste divisie samen met dat lef kunnen leiden.
Er zijn al heel wat spelers die op dit elan volgend seizoen kunnen voortgaan. Een passeur is nog onzeker. Er staan al te drummen. Ludo voor kampioen? Als de ploeg er dan is, laat dan snel duidelijk worden hoe de speelkansen voor eenieder liggen, met natuurlijk geen zicht op kwetsuren. Dat is volleybaleerlijk voor eenieder. Alle aspiraties zijn acceptabel: vooral trainen met een club op dit niveau en reserve spelen, spelen met het oog op hogerop, … Voor een club moeten er voor goed toch een speler of tien op training zijn. Nu even in en rond het zand. Felcorondom, dank allemaal. De club lijkt weer in balans. PuntNL.

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw