kampioen

Kampioen!
Het vobog A-team van Felco Gavere (VCG) is kampioen. Dat zijn de te kennen feiten. De harde cijfers: de absolute nummer een met 67 punten, vier meer dan het nummer twee Olympia en met maar liefst 22 punten voorsprong op het nummer drie, daarom de clubnaam niet meer vermeldenswaardig. Het echte verschil is reeds in de eerste maand van dit jaar gemaakt, waar Olympia zich moest en ook vrijwillig open deed neerleggen bij het in die match superieure VCG-spel.
Het is kampioenentijd alom, de media staan er hijgerig bol van. Ook in wat dit betreft komkommertijd zou dit team, ondanks geruchten erover tot in de diepste krochten van het schimmige nachtelijke kroegleven van Gavere en omgeving, nooit nog maar de regiosportkaternen van een doorsnee gazet halen. Onterecht. Daarom hier dan maar dit objectieve verhaal ter informatie.
Een extra reden is dat het lijkt alsof ongeveer elke beetje sporter, en zeker die met wat talent, in de carrière om de havenklap het kampioenengevoel mag delen. Niets is minder waar. Zelfs grote klappers hebben in hun hele leven nooit het gek doen uit kampioeneneuforie mogen ervaren. Welke gelukzakken zijn die van Gaverevobog dan wel. En dat weten ze ook, en ervaren het ook. Om allerlei redenen, daarover verderop meer.
Er is allereerst meer dan een gewoon kampioenschap: een buitengewoon kampioenschap. Er is kampioen gespeeld van een reeks die direct opgehouden is te bestaan, volgend seizoen kan deze kampioen dus niet worden opgevolgd. Kampioen voor de eeuwigheid. Doorgaans promoveren kampioenen, wie anders. Met een beetje denkwil is hier inderdaad ook sprake van promoveren. Alle teams in de reeks, ook die geëindigd zijn met straatlengte achterstand, promoveren echter mee. Was wel bij voorbaat voor eenieder duidelijk. Hallucinant en zeker ongebruikelijk voer voor filosofen is de positie van in het Oost-Vlaamse recreatievolleybal in bezit van de rode lantaarn gekomen team van FC Drongen. Die zouden volgens alle boekjes moeten degraderen vanuit een volgend seizoen niet meer bestaande reeks naar een reeks die nooit bestaan heeft. En als de Drongenezen die geestelijke gein geestelijk kunnen verteren, gaan ze gewoon promoveren.
Kampioen spelen, kun je dat leren? Met deze vraag wordt getracht achter het succes van dit elk seizoen weer unieke team te komen. Leren doe je op school, volleyballen op de volleybalschool? Dat moet allemaal fors gerelativeerd worden. Drop-outs wisten dat natuurlijk al langer, maar vanuit ook toch wel een wellicht begrijpelijke maar slappe houding. Op school wordt niet onbelangrijke kennis opgedaan, maar blijkbaar niet voldoende voor een succesvolle carrière, hoe ook gemeten. Dat relativeert al onze onderwijsmethoden. Alle? Ja alle. Er zijn gepromoveerden die nooit huiswerk hebben gemaakt, nooit ook in andere zin onderwijsbraaf zijn geweest. Veel brave volgers van het opgedragene komen tot geen enkel initiatief. Er is duidelijk meer en er wordt blijkbaar ook elders geleerd. Er worden voortdurend pogingen gedaan dit in het onderwijs en cursussen te incorporeren: competentieleren. Maar ook met het verschil hierin wordt succes niet verklaard. Er is nog steeds meer. Een fysiek en technisch zeer bekwame student op de volleybalschool is nog helemaal geen garantie op een topspeler. Dan wordt er in het huidige algemene onderwijs gekozen voor differentiatie, want alle mensen zijn niet gelijk: onderwijs op maat. Maar dan wordt er overal gekozen de heilloze weg van een op maat van de leerling
autistisch toegesneden individueel onderwijs, vaak met dankbare hulp van digitale middelen. Heilloos? Ja heilloos, omdat leren een grote sociale dimensie kent. Leren is een sociale activiteit! Door dom en slim, door de eeuwen heen. Overal waar mensen bij elkaar zijn, wordt geleerd. Dat bij elkaar zijn wordt georganiseerd. Bijeenkomsten, zoals nu in scholen, zullen daarom nooit verdwijnen. Wel eens afgevraagd welke leraren waarom zo goed zijn? Waarom er intellectuele prestaties worden geleverd? Waarom zaken soepel dan wel vierkant verlopen? Waarom er kampioen wordt gespeeld?
Houd mensen in het onderwijs een sociale spiegel voor om te tonen over welke intellectuele talenten die beschikken. Slechts het kiezen van een beroep of levensactiviteit die hierop gebaseerd zijn leveren zeg maar gewoon geluk op, in combinatie met of die activiteit je ook wenst, leuk vindt. Leuk is weliswaar een beetje irritant Hollands woord – waarom moet alles leuk zijn –, maar je weet wat bedoeld wordt. Als iedereen, al die verschillende mensen met al die verschillende talenten, dat doet,is dat direct ook mooi voor de hele samenleving. Halleluja.
Waarom dan VCG-vobog kampioen? Niet omdat de spelers een volleybalschool van binnen hebben gezien natuurlijk. Het team is in ieder geval een op het eerste maar ook op het tweede en volgende gezichten een mix van alle denkbare uitersten van creaturen door wie of wat ook geschapen. (Vandaar ook dat saaie verhaal hierboven) Want altijd zo geweest. Denk nog niet zolang geleden maar aan ene Peter deB of een Pierre. Laten we de kampioenen stuik voor stuk eens langslopen, wat kenmerken benoemen. En erachter komen of dat kampioenschap nu desondanks of dankzij al die in het algemene spraakgebruik als ‘met hoeken af’ tot stand is gekomen. Bij iedereen is vanzelf een hoek af, maar bij deze spelers toch wel een paar meer. In willekeurige volgorde. Maar liefst 3 Dirken hebben de voeten binnen de lijnen verplaatst. De pappa van Pieter van Durme van het eerste, dit jaar voor het eerst op dit podium. Heeft Pieter het van zijn vader? Niet te zien. Kan met de toegenomen leeftijd te maken hebben. Wel opvallend afgetraind, die wandelende tak van de familie. Dirk pakt zijn taken serieus op, oogt in zijn sportoutfit zomaar een tiental jaar jonger, en is tikje nerveuzer dan in het dagelijkse leven aan de bar. Kan goed, want zelfs met een eigen nick name, met de moderne media om. Heeft vooral zeer sociaal zich ten dienste van het team opgesteld, want door wat dan ook vrijgevallen plaatsen opgevuld. Ondanks ook bij hem medische dingetjes, bij hem duistere kniedingen waar een kijkoperatie van kwam, maar even daarvoor nog wel even meespringen, de schobbejak. Is daar Dirk Vertriest. Altijd vrolijk, ook wanneer van alles vermoeiend de nacht ervoor. Iets minder even als de bal dan verdomme net een paar meter onverwachts niet voldoende doorkomt. Dan even gememoreer van restant pijnlijke enkel. Maar is dat allemaal niet meer dan kilo’s en leeftijd? Dat schrijven we natuurlijk niet op, maar hebben daar alle begrip voor. Want dezelfde ballen voelen voor velen kut. We zijn Dirk heel dankbaar voor al die vele goede recepties vanuit zijn liberorol. En iedereen weet dat hij daarin niet in een zetel zat, hoogstens in een rolstoel. Gaat die geloof ik nog stoppen ook, want fluiten op niveau en zo. Extra dank dan natuurlijk. Dank deze Dirk . Draafde dit jaar, als zijn onregelmatige werk als verpleger het maar even toeliet, nog een Dirk op, en vaak ook: Dirk Verwimp. Opvallende kenmerken: omgekleed binnenkomen bij aanvangsuur van de match. Hoewel dat erg laat verschijnen blijkbaar in vrijwel alle genen van de spelers zit, spant hij hier toch wel de kroon. Wellicht door zijn medische achtergrond, of gewoon van sportmode op TV, zijn de onderbenen en zijn stevige kuiten stevig omzwachteld. Dirk speelt buiten als een stofzuiger, maakt van noodballen iets productiefs. Als hij zich in de hand heeft. Dat is meestal het geval,
behalve onder druk, want dan is Dirk zelfs zo zenuwachtig dat hij niet weet welke positie hij inneemt. Nog een plusje: bij tegenstanders gevreesd opslagkanon.
Dirk noemde ik hem altijd, weet niet waarom, Bauters, in het echt Patrick genaamd, is bij enkelen gekend als maatje van vroeger, heeft ook een paar matchen geholpen, ondanks, alweer, een haperend lichaam. Vooral als libero, maar duidelijk veel meer in zijn oude mars. En dat deed die prima, in zijn laatste match echter vooral psychologisch prima. Goeie vent. Jammer dat ook hij, gegeven werk en zo, de voorkeur aan zijn geliefde mixteam gaat geven. Het ga je ook daar goed, Patrick.
Hebben de Dirken nergens echt flink aan de volleytechniekboom geschud, en is dat dus geen enkel beletsel voor succes te Gavere, rijzige Jan heeft dat wel. En dat kun je zien, of liever hij heeft overzicht als een aalscholver en Jan van Gent samen. Met het karakter van een stokstaart: zachtaardig en zonder gebruik van veel taalgeluid. Nooit is duidelijk of hij komt, maar is er zeer vaak zoals het een goede teamspeler betaamt en niemand is boos als hij er on – of laataangekondigd niet is. Hij is de degelijke man van het midden, de beste uit de reeks voor de stijgende, maar vooral daar voortreffelijk in het doorgronden van de tegenaanvaller en met die kennis een dodelijk blok formeren, solo of met een teamgenoot. Hij hoeft maar in de angstige ogen aan de andere kant te kijken, en heeft na een rondje een volledig sterkte-zwakte-analyse van de tegenpartij gemaakt. Moet de tegenstander wel een beetje kunnen volleyballen, want dan voorspelbaarder dan in deze klasse toch velen die zelf niet weten wat ze doen. En dan wordt het niet alleen voor Jan, maar voor alle superieur ervaren medespelers ook wel lastig, vooral als eraan de andere kant van het net nog jeugd, lengte en kracht bij te pas komen. Hogerop komt dat veel minder voor, waardoor Jan dus nog jaren meekan. Wegens overbevolking op zijn plaats is einde seizoen gebleken ook een transfer naar buiten tot een hoog rendement te leiden. Samen met de strakke opslag is hier, ondanks wat minder fysieke hartritme maar zeker geen verlies in volleyballiefde uit het hart, en hartzeer van vervelend verliezen, sprake van een flinke debet aan de nummer een plaats. Bijna als oudste, en ondanks alles kan die man nog jaren mee. Ook de andere middenmannen hebben hetzelfde aimabele karakter: lief van buiten, strakke sportfocus van binnen. Ook buiten het veld moet dat voor directe omgeving een groot geluk zijn. Is daar al een jaartje of wat onze grote zwarte sterke reus van de andere kant van de aarde, een eiland dan nog, Mauritius. En die laat er geen gras over groeien: wat onorthodox, want niet jeugdig geschoold, ramt hij elke week zuiverder bijna eventueel blok en al omver. Voor sommige tegenstanders is hij de grote duivel. Als hij goed wordt aangespeeld, als het fysiek mee zit, zoals dit seizoen een vastgezette enkel te moeten laten goedgroeien.
Is daar vrij snel aan het begin van het seizoen van uiteindelijk de Westvlaanders afgetrainde waaiboom Dries aangewaaid. Met zijn rond de dertig de jongste van het stel. Ook al zo’n buitengewoon vriendelijke speler. Die kan voor hetzelfde geld klassen hoger spelen, kan direct in eerste provinciale mee. Het klikte direct met deze middenman en vrijwel alle sets is zijn plaats gegund. Kwestie ook van win-win. Hoewel zelf niet bij de grote mensen gerendeerd, heeft hij alles van volleybal in zijn Roeselaarse jeugd al degelijk opgebouwd. En als die eerste bal niet altijd je van het is, nogal ook eens het geval, voelt die Dries dat goed aan en wordt juist niet volgens het boekje in het midden aangespeeld, daarmee heel wat opponenten sportnachtmerries bezorgend. Uit zijn opleiding heeft hij ook overgehouden op tijd te komen en redelijk tijd aan opwarming te besteden. Hij is er altijd als eerste. Had eerst wat angst dat hij
het team wat te onprofessioneel kwalificeerde, maar dat lijkt niet het geval. Dries’ eeuwige glimlach verraadt puur spelplezier, dankzij en ondanks zijn teamkameraden.
Johan is de jongste toch? Ook dit seizoen naast spelend in een van horen zeggen gerenommeerd mixteam acteur in de kampioenensquadra. Met passeur Peter heeft die het vaakst de banken getest. Met altijd een voorbeeldig goed humeur. Eenmaal binnen de perken is er dan ineens een focus en weet ik veel wat, zeg maar wat afwijkend volleygedrag, dat bij tijd en wijle verbazend hoog rendement opleverde. We onthouden de topspin op rechtdoor. Verder blijkt hij een groot kenner en daarmee gewaardeerde informant van streekbieren.
Speelt daar buiten zeer geregeld ons aller ‘Tut’. Voor buitenstaanders de vreemdste vogel onder de exotische vogels. Steeds net voor de laatste Dirk binnen. Specialiteit: de aanval uit stand, zichzelf als een raket lancerend, en dan draaien en tollen. De snelle armbeweging van ‘jij bent krankjorum’ . Natuurgave wat dit betreft, zeker zijn leefpatroon in acht nemend. De ultieme teamspeler, altijd bereid zijn plaats aan een ander af te staan. Natuurlijk ook om even buiten een saffie te doen. Alweer win-win. Waar vind je die nog. En dat sociale in daden in plaats van woorden is consistent: hij is de grote organisator. Regelt alle noodzakelijke geregel, ontloopt forfaits en boetes, alles op zijn manier. Zo’n 36 uur voorafgaand aan een match, hij kent de psyche van de mensen – niet te lang vooraf want dan vergeten, niet te kort vooraf want dan al agendaongemak – mailt hij de ins en outs. Om elke keer origineel des Tuts te eindigen met ‘de leute, profiteer nog van het leven, doe ze daar allemaal de groeten en tot morgen’. Zou een verkiezingsslogan voor een sociale en integere politieke partij voor alle mensen kunnen zijn. Daar kun je echter volgende maand helaas niet op stemmen, want onbestaande.
Vallen veel en vaak als jonge goden aan zolang de beentjes het dragen kunnen en dat is waarschijnlijk wegens interne wil gezien leeftijd en andere ongemakken verbazend lang: Piet en Eddy. Piet denkt na, probeert met zijn verstand grip op het gebeurde te krijgen, en zijn kunde eraan te koppelen. Maakt als relatief kleine man daarbuiten op zijn hoge leeftijd merkwaardig, nu ja, veel klaar. Bij een foutje of gewoon verkeerde gok grijpt hij als jeugdspelers die naar de groten op TV kijken, verweesd met beide handen naar zijn hoofd. Het is maar een reactie, maar uit schaamte zeker niet nodig. Wel uit valse schaamte en leuk om te zien. Heeft geen drie kansen nodig. Wel geregeld twee. Geldt trouwens voor elke buitenbeuker. Ook bij ons wel degelijk geluidmakende Eddy. Die handelt als een ware ADHD-er op leeftijd vanuit zijn impuls en ervaring uit het verleden. Komt vaak van verre oorden aangevlogen, waar steeds de vraag rijst of hij op tijd te bestemder plekke zal zijn. Geldt ook voor de tegenstander, want elke keer weer verrast. Juist hij laat er bij uitstek bij maar een kleine kans op succes geen gras over groeien. Maaien die hap en met de rol en wals erover. Onze Eddy neemt altijd en overal zijn verantwoordelijkheid, teamspeler bij uitstek. Is dit jaar wel een tikje rustiger geworden. Accepteert de werkelijkheid meer zoals die is. En daar wordt hij beter van. Zijn vrouw lijkt dat ook te vinden. Nog jaren voor Eddy, pijn in de poten of niet, het voorgaan van geldverdientijd wordt volledig begrepen en geaccepteerd.
Hebben die gasten ook passeurs? Die gasten hebben ook passeurs. En of. Hoe kun je je dat afvragen? Want je kan veel van hem zeggen maar niet dat hij niet opvalt, blijkbaar ook wil opvallen. Die Peter, de bejaarde volleyballer, maar ook bejaard in het team. Bijna 63 nu. Van zijn jeugd moet die Hollander het
dus niet hebben. Altijd theorieën maar koppelen aan de mogelijkheden van het team met de individuele capaciteiten, altijd maar denken en roepen ook, woorden woorden, bemoedigende woorden meestal, uit zogezegde analyses ontsproten bemoedigende woorden, oppepwoorden, opjaagwoorden, tegenstandertreiterwoorden, waar hij niks aan schijnt te kunnen doen want zo opgegroeid bij de noorderburen en daar ook al professioneel aan het uitleggen. Neem het hem maar niet kwalijk, en profiteer ervan. Is nogal origineel, liever afwijkend in denken en doen. Denkt dat hij het licht ziet. Gesterkt ook door het volleybal van zijn zonen in de eerste ploeg, terwijl die nota bene op een plaats staan waar hijzelf geen deuk in een pakje boter kon slaan. En nog niet, maar natuurlijk wel het excuus van ouderdom en iets minder excuus: de kilo’s. Opslag is ook al niet meer je dat, maar samen bijvoorbeeld met Jan geprogrammeerd beslissende bloks met slechts het handje boven het net draagt toch nog wat bij. Hij moet het toch alleen nog vooral van zijn specialiteit, de pass, hebben. Bij kennis van de ouderdom een technisch wonder ook door tegenstanders ervaren. En juist door kenners ook verteld. Ze zijn vaak in de wind gezet, door de richting van de pass bij een goede receptie, bij een mindere door een wonderlijk bereiken van de aanvallers. Dat houdt hem zelfs in het leven op de been. Lijkt gedwongen, maar bleek voor het eerst niet, minder actief spelen volledig te accepteren. Vorig seizoen namelijk een forse enkelblessure opgelopen en senioren, zelfs hij, herstellen nu eenmaal langzaam. Zo is het leven, en nog interessant e leven ook.
Heeft dus Alain dit seizoen het meeste dienende werk geleverd. Even was er de lok van hoger spelende clubs. Uitnodigingen zelfs. Opportuniteiten. En de begrijpelijke jongensachtige jeugdige reactie daarop in te gaan. Alain is inmiddels een verstandige echte man geworden die zijn emoties de baas kan en blijkbaar evenwichtige afwegingen kan maken. Hij kon nergens door zowel spelers als buitenstaande volleybalwereld beroemder worden dan passeur te blijven in dit team. Hij zal geen spijt hebben een rol te hebben gespeeld in dit historische team. En de prestatiecurve is wonderwel ook en dit jaar versnellend, stijgend gebleken. Niet zozeer bij de opslag, die nog steeds garant stond voor puntenreeksen en tot wanhoop drijvende receptionisten aan de andere kant, waar soms zelfs opgelucht de bank is geprefereerd. Kon hij in nog maar recente verleden bij spelontwikkeling niet volgens het boekje, zeg poeprecepties, in paniek geraken, psychisch nogal eens op hol slaan en bijvoorbeeld mislukte steken met overdreven vuurpijlen als passes afwisselen, dit seizoen blijkt een enorme constantheid, zelfs grotere fysieke mobiliteit, gedreven door een enorme inzet en serieus. Hij is zoals vele ijdel genoeg, en hoort het niet graag, dat allemaal ondanks de gegroeide rondingen. Af en toe eindigde daardoor een spannende ralley in de Alain als een net aangespoelde zeehond met die kenmerkende trouwe lieflijke oogjes, waar kinderen in de zoo zo zot op zijn. En zijn vaak aanwezige vrouw ook. Die kan het niet inhouden, schatert het dan uit. Alain, dank, en weet dat we altijd achter onze zeerob blijven aanzwemmen.
Heeft de lezer naast de rode draad van de fysieke ongemakken, andere ontdekt die het kampioenensucces kunnen duiden? Geldt het West-Vlaamse gezegde ‘ Hoe dommer de boer, hoe schoner zijn patatten’ ook voor Oost-Vlaamse Voboggers? Denk het niet, want er zit daar heel wat denkwerk, hoe ook gedefinieerd. En ook anderszins is van domheid nu niet echt sprake. Het is inderdaad een team van spelers met een soms behoorlijk curieus, met een nogal bizarre uitstraling. Niemand uitgezonderd. Maar dat komt meer voor. Komt ook voor bij de op alle gebied volstrekt uitersten. Van
karakter, van volleybalervaring, van volleybalcapaciteiten, van leeftijd, van noem maar op. Een complete regenboog van alles en nog wat. De groep is blijkbaar in staat op onbegrijpelijke manier elkaar te accepteren en het geheel te laten prevaleren, gebruik makend van eenieders specialiteiten en rekening houdend met eenieders tekortkomingen. Hier zou ook het woord solidariteit mogen vallen. En zeker is maar eens bevestigd: nooit afgaan op uiterlijk.
Er lijkt meer. Er komt steeds meer vertrouwd volk mee. Eddy’s hele familie, en dat is een tribune vol, de bar runnend en het blad. Met die barvrouw doet die het al 25 jaar en nog en met wat een jaloersmakend resultaat. Alain’s lief, zich gedragend dan als een jeugdig lief, met af en toe een grotere familie. Meer vrouwen en kinderen van. Van Bruno steevast, die zelfs familie van passeur Peter is, Van Dirk en kind van Johan, kinderen en vrouw van Dries, … Meestal maken ze het begin niet mee, maar zitten er ineens, als afgesproken allemaal bijna tegelijk. Kwestie van de mannen eerst hun werk te laten afmaken, en niet onverantwoordelijk toe te geven aan de drang tot plezier mee na afloop, als paarden in galop naar de stal. Dank vrouwen, liefs, en grote en kleine kinderen van. Ook voor de kinderen win-win natuurlijk. Hun speelse activiteiten en onderlinge hulp daarbij achteraf op het vrije terrein is spelen zoals spelen moet zijn; tranen van geluk wellen op.
Er is ook een pot, waarin iedereen elke match een gelijk bedrag stort, maar naar behoefte uit wordt gedronken. Er is zelfs over voor de drank op het gezamenlijk etentje over een maandje. Verbrassen die handel, niet bezuinigen en oppotten. Kunnen politiekers een puntje aan zuigen. Inleggen en zelfs schulden maken mag, bepalend is waarvoor. Als iedereen daarvan profiteert, waarom niet? En volgens echte economen geen bezwaar. Integendeel, alle welvarende economieën waarin je wilt wonen hebben een verrassend grote overheid.
Verklaringen? Zeg het maar. Voer voor theoretici. Volgend seizoen gewoon verder doen. Een met minimaal verschil van twee punten in de beslissende set, na een 2 – 0 voorsprong, dus nipt verloren bekermatch tegen de kampioen in komende klasse lijkt overleven zeker te maken. Wellicht meer dan dat. Want het succes lijkt veel vermeende vaders te hebben, spelers melden zich nu als vliegen op stront. Bij sommigen in de overtuiging dat ze weten hoe volleysucces werkt. Zo niet dus. Ze mogen elders hun ding doen. Komt wel weer optreden onze Fred, die uit pure ontgoocheling destijds besloot dit jaar niet aan te treden. Zijn besluitfoutje wordt hem helemaal vergeven. Die Fred kan een prachtige bijdrage leveren, zeker als ook hij nu ouder en wijzer lijkt te worden en bij stress niet ineens zich niet alleen afvraagt waar die staat of moet staan en zelfs dat vergeet, maar een leidersrol gaat spelen en alles pakt wat er te pakken valt, ook ballen voor medespelers. Niemand is te oud om te leren. Er wordt nog wel eens gedacht aan een grastoernooi in de hitte een paar jaar geleden aan de oevers van de Schelde, waar Fred in alle rust, zonder geluid, het ene team na het andere team oprolde… Wel goed aangespeeld natuurlijk. En dat is volgend seizoen ook mogelijk. En zijn het meer dan geruchten: Pierre strekt weer zijn spieren. Waartoe leidt dat? En dit zijn meer dan geruchten: jarenlange vaste waarde in de eerste ploeg Wannes stopt daar en zou een jaar eerst de volleycarrièrecirkel rond maken door met zijn vader te spelen zoals het voor hem eens begon. Zij die jammer en zonde roepen begrijpen niet echt waar bij geluk het in de wereld, misschien hier alleen tussen vader en zoon, over gaat.
Dank alle betrokkenen, lieverds. Er kan bijna niet gewacht worden met het beginnen aan een volgend historisch seizoen van VCG-vobog-A, van geluk. PuntNL

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw