aandacht

Aandacht
‘Perro’ heet (noemt, vl.) de bejaarde Beagle, eigendom van de primeurpasseur. Ondanks zijn nu het grootste deel van de dag slapend doorbrengen, vraagt en krijgt deze neus op poten veel aandacht. Voor zijn levensdoel lijkt dit nog belangrijker dan zijn dagelijkse pot eten. En geeft ook veel onvoorwaardelijke aandacht, vooral met zijn grootste kwaliteit, tegenwoordig vaardigheid genoemd, snuffelen. Aan van alles en nog wat. Vooral aan bazen, baasjes en bezoekers. Hebben daarom zoveel mensen honden? Trekken (lijken, nl.) mensen zelf niet ongelooflijk veel op deze beesten? Behalve dat wij natuurlijk veel ‘intelligenter’ zijn. Het woord ‘onvoorwaardelijk’ in bovenvermelde zin moet dan weer ook geschrapt worden, voor een beschrijving van het gedrag van de koning der natuur. Dergelijke vragen drongen zich op aan het begin van de nacht na afloop van de thuismatch van Felco Gavere tegen het bezoekende Pervol Ruislede, afgelopen zaterdag, op weer het vertrouwde acteeruur en in idem aangename atmosferische omgeving die sportloods ‘De Vierklaver’ is.
Wat moest je verwachten? Coach Bram had in de pers de bezoekers als de potentiële kampioen neergezet. Tactische bluf of braaf antwoord op de journalistvraag? Aandachttrekkerij of aandachtverleggerij? Allemaal voor het bewuste en onbewuste goede doel natuurlijk, voor alles geven voor zijn team. De weliswaar magere objectieve informatie stond aan zijn kant: na twee matchen nog slechts twee ploegen alle punten binnengerijfd, waaronder Ruislede.
Het zien spelen van een gebrandmerkte waardige kampioen liet menigeen om wat voor goede en minder goede redenen ook, blijkbaar voor gezien. De zaal was griezelig zielig gevuld, met gevoelsmatig een overwicht aan meegereisde en meelevende toppersaanhang. Gelukkig was daar nog het hele Felcovrouwenteam aantrekkelijk deftig gekleed op post. Met een gelatenheid in de blikken na net de eerste nederlaag van het seizoen. Meer dan gelatenheid, zelfs teleurstelling, iets van ontgoocheling. Is dat terecht? Weliswaar met 2 – 0 voorgestaan, maar toch nog een wedstrijdpunt geïnd, en tegen het sterk geachte en degelijke Zottegem. Uit puike informatie uit donkere netwerken blijkt dat er door de Felcovrouwen een goede match is neergezet; vol overgave als team gespeeld en er in grote mate uithalend wat er in zit. Slechts een extra gelukje zou nog een extra punt hebben opgeleverd. Geen enkele reden dus voor sipheid en geen reëel vertrouwen in de toekomst. Dat gedrag aandachttrekkerij? Prima als het een spel is, dat moet worden beantwoord met veel aandachtgeverij. Ook als ze als arachnofoben bij de start in groep voor hopelijk iets gezamenlijk leuks de mannenploeg in de steek laten. Laat iedere Felcobekende zoveel van die ‘volwassen’ vrouwelijke clubgenoten als mogelijk, op welke manier dan ook, die positieve aandacht geven waar ook zij recht op hebben. Zeg desnoods dat ze eigenlijk nu al de beste spelers van de hele reeks zijn. Ook al klinkt dat nu natuurlijk niet meer zo geloofwaardig. Heus, het helpt.
Bram kiest voor tegen zijn verklaarde kampioenen voor weer fitte Ken en Bert in de midden, Maarten als opposite, Pieter en Jean op de hoeken, Theo voor het aanbrengen en Wout in de vrije achterrol. Laten we vast een conclusie trekken: van de als vanuit het recente verleden te verklaren ook angstig voor de toekomst beschreven dip in de laatste bekermatch van de nieuwbakken libero is deze hele match niets van herhaling te merken geweest. Wout was duidelijk op punten zelfs beter dan zijn evenknie aan de andere kant.
Theo mag met zijn geplaatste venijnige opslag starten, scoort half, maar snel mag aan de andere kant zijn emotioneel familielid en gerenommeerde beachkampioenpasseur Thomas hetzelfde ondernemen; de niet zo prettige eer de eerste opslagverknaller te zijn van tientallen in deze match door vooral zijn ploegmakkers. 2- 1. De drive druipt er bij beide ploegen vanaf, maar het spel is wild en rommelig. Vooral ervaren spelers als Pieter doen dan daar vanuit onorthodoxe, maar efficiënte dingen. De basis van daarvan ligt in het feit dat erg veel spelers van beide kanten onvoldoende receptiecapaciteit hebben om zelfs maar hun eigen opslagen degelijk te kunnen verwerken. Zelfs niet door de specialist bij de bezoekers, die later aan de bar toch wat slap reageerde met ‘ieder zijn mening’. Na 8 – 7 wordt er een op dit niveau bijna genante opslagfoutenfestival bij beide kanten aanschouwd. Bij 14 – 13 is er door elk team 3 keer serieus in de fout gegaan. Met vragende blik in de ogen kijk ik naar mijn door de volleybalwol en waarschijnlijk ook door andere wol geverfde buurman Ludo, met been omhoog en kruk omlaag, herstellend tot zo snel mogelijk maar reëel rond Kerst? ‘Ze nemen gewoon risico’. Dat heb ik meer gehoord. Waarom geeft me dat steeds een onbevredigend gevoel en roept het iets van opstandigheid op? Laten we het er hier wat ruim over hebben opdat er later in het seizoen het zwijgen over kan worden gedaan. Want in de vorige bekermatch is hierover al teen en tander gepasseerd naar aanleiding van de opslagen van middenman Bert, die er dit keer trouwens maar liefst drie goed over kreeg. Bij het nemen van risico wordt er een afweging gemaakt tussen kans op falen en resultaat. Een groter risico verhoogt vanzelf de kans op falen, en tegelijk ook van resultaat. Een (gezien het spelverloop en de kracht van de tegenstander noodzakelijk) met groter risico te verzorgen opslagen moet de opbouw van de opponent voldoende verstoren, en daar mag en kan een ingecalculeerd kleiner verlies van een puntje of wat door een misser tegenoverstaan. In mijn hoofd en emotie wordt een sterke opslagdrukontwikkelaar daarom al snel een foutje gegund. Maar hoeveel van de meters buiten en in net keihard geserveerde sprongopslagen van vooral Ruislede zijn door zeg maar hele en halve aces gecompenseerd? Die balans leek dit keer duidelijk negatief. Felco was in deze match bij minder risicovolle ‘gewone’ floateropslagen evenzeer in de problemen gekomen, maar had niet die puntencadeau’s gekregen. Maar dat gold dus ook andersom. Voor de laatste keer: sprongspinopslagen zijn alleen effectief, en dus de moeite waard er risico’s voor te nemen, als die en overweldigend hard voor de gemiddelde speler op het niveau en/of dusdanig geplaatst zijn dat ze iets als een half punt opleveren. Het degelijk verwerken is al snel relatief eenvoudig, want gewoon armpjes eronder en meer niet, terwijl deze opslagvariant juist (veel) meer risico inhoudt, want grotere fysieke belasting. Wel eens naar topploegen gekeken? Op het laatste wereldkampioenschap bij de vrouwen is er al een bijna volledige evolutie naar de sprongfloater. Het is wel begrijpelijk, want als jongetje destijds al kicken op je net explosieve lijf. En je hele generatie ook geen andere ontwikkeld. Niemand die er iets van zei. Integendeel. Maar in het licht van de huidige ontwikkeling heeft het zelfs wel iets kinderachtigs, leidt in ieder geval dus objectief nodeloos puntenverlies op. Zo denk je als bejaarde toch nog iets bij te dragen. Beroepsdeformatie en/of aandachtvragerij?
Halverwege de eerste set levert het holderdeboldervolleybal de thuisploeg drie punten voorsprong op. Vooral dankzij de routiniers in de rangen, redelijk tot goed door Theo bediend. In twee posities komen de bezoekers dan voor het eerst langszij, om eerst dan weer steeds een puntje te moeten achtervolgen, en daarna bij 19 – 20 voor de eerste keer aan de leiding te komen. Foutieve Ruisledeopslagen en prachtigs van Pieter, Jean en vooral Maarten nu brengen Felco weer een beetje op voorsprong, die steeds weer verdwijnt. Bij 21 – 21 speelt Theo uitzonderlijk, maar dit keer perfect zijn middenman aan, die buiten besluit. Het team, ook Theo verkrampt. Speelt te weinig nu op positie 2, verwerkt de zwakker recepties net niet precies genoeg. Pervol ruikt bloed. Op 23 – 24 plaatst coach Bart twee wissels tegelijk. Yentl voor Theo op nota bene de opslag, en Wim op de 4. Burenvolleykenners kijken elkaar met vraagtekens in de ogen aan. Wissels op dit niveau kost altijd ritme – en organisatieverliespunten, zeker bij zulke setstanden, en bij dit spelverloop. Dit kan niet anders dan hulp aan de mogelijke kampioen zijn. En dan maakt het straks natuurlijk een groot verschil met een set voor dan wel achter te staan. De opslagen van Yentl bleken perfect. Pervol kan niet toeslaan, maar de kennersvoorspelling kwam zonder naam en toenaam te noemen wel uit, wat geholpen ook door een bijziende tweede pilaarscheids die vond juist dan een daad te moeten stellen. Liever negatieve aandacht dan helemaal geen aandacht? 25 – 27.
In set twee zien we een vergelijkbare ontwikkeling, maar dan nog rommeliger en fases met nog meer techniekzwaktes. Felco komt bij 10 – 7 snel dus drie punten los, om die wederom snel weer in te leveren. Bij 14 – 13 herhaalt Bram de wissel aan het einde van de eerste set: Yentl voor Theo en Wim voor Maarten. De passeur blijkt volwaardig vervangen en op hetzelfde moment als de set ervoor weet Gavere een flink bevochten 19 – 16 neer te zetten. Vooral door de opslagdruk is er stress aan de bezoekerskant . Dan luidt weer een zware middenklap buiten het begin in van weer een verdwijning van de voorsprong als sneeuw voor de zon. En een blessure is altijd uiterst vervelend, bij 21 – 20 in deze evenwichtige strijd gaat dan nog zeg maar gewoon hoogvlieger aanvaller Jean door zijn enkel. Het noodlot komt nooit alleen, Yentl was net tactisch gewisseld, dus geen passeur van beroep meer in het veld. Een reglementaire taak die door Wim moest worden overgenomen. Het logische gevolg laat zich raden, hoewel Ruislede de directe winst nog wat uitstelt door hun vertrouwde opslagellende. 23 – 25.
Kan de mannen van het midden persoonlijk niet kwalijk genomen worden, maar daar lag wel een probleem. Het is niet erg dat een aanvalletje of wat mislukt, maar het spel gaat gewoon te snel voor hen, en komen er dus geen gebalanceerde blocks en oplossend vermogen voor noodsituaties. Yentl deed zijn werk in set twee prima, wat coach Bram de mogelijkheid geeft Theo in de midden te zetten. En nu Jean niet eens kan hinken, neemt Wim zijn plaats over. Het spel blijft rommelig, maar Felco toont zoals altijd grote inzet. Theo is bij de tegenstander bekend en ze houden er rekening mee, zodat er buiten meer scoringsruimte komt. Toch een beetje onverwacht neemt Felco het punteninitiatief, 10 – 6, en houdt dit keer heel lang die voorsprong vast; 11 – 7, 12 – 8, 14 – 10, 16 – 12. Niet lang genoeg. Het zit ook niet mee. En van 18 -18 gaat het in een ruk naar 18 – 21. De Ruisledegezichtjes klaren op, het vertrouwen is daar ineens net op tijd terug. Wim heeft het moeilijk en moeilijk en moeilijk. Maakt het zichzelf ook moeilijk, want waarom als elke ander op de 4 ook zoveel vierkante meters receptie pakken? Laat dat aan anderen over, bijvoorbeeld Pieter, die hier de hele match toch wel goede dingen deed. Het kalf is verdronken, vertraagd door nog maar eens bezoekersopslagblunders: 23 – 25.
De buitenstaander die het 0 – 3 resultaat als enige informatiebron heeft, ziet er een walk over in. Echter, als Ruiselede een mogelijke kampioenpretendent is, is Felco dat eveneens. De echte doorslagfactor was waarschijnlijk slechts de grotere individuele ervaring en teamingespeeldheid van Ruislede. Zeker als de routiniers fit zijn, is Felco gelijkwaardig. Was vorig seizoen (bijna) kampioenspelen met de selectie van toen een reëel doel, bewaarheid door de zegereeks in de tweede helft van de competitie, het gesukkel in de eerste helft was daarom uiterst frustrerend. Dit jaar liggen de kaarten anders. Zeker nu met al twee niet fitte ervaren mannetjes, is de doelstelling natuurlijk niet het behalen van ereplaatsen. Er moeten echter wel keuzes gemaakt worden. En die lijkt resoluut voor de jeugd? Dus met al snel eens met wat meer Gilles buiten? Dus met ook eens de nu fitte Sjoerd? Was deze match al te verwachten? Wat kunnen die mannetjes al? Er is een duidelijk middenprobleem. En dus Theo maar weer eens van start daar? Yentl dan op de pass, want deed die al keurig? En Theo weer, zo’n dubbelrol is trouwens uiterst moeilijk, als die door het ijs zakt? En die Theo dan achter laten staan, zoals tijdens het succesrijke deel van de vorige competitie? De libero voor de jongeren achterin? Of komend weekend voor Pieter? Onlogisch wegens erg sterk deze match, maar wel leuk om de coach van Olva te kloten, die iedereen de opdracht heeft gegeven op hem te serveren. En die zit dan even op de bank! Waar bemoei ik me mee? Aandacht?
Na afloop zit de bar vol met de bezoekersgemeenschap. Van jong, de toreadores, tot ouder, geestelijk fitte ouders, tot oud, de gezegende leeftijd. Warme sfeer. ‘Alweer tot rust gekomen?’, vraagt een jonge toreador met pretoogjes tikje uitdagend te midden van zijn kameraden, aan een oude man die zijn opa had kunnen zijn. De oude man die halverwege al de eerste set uiterst luid met het woord ‘ janken’ met name de rugnummers 2, 16 en vooral 10, als ook de coach viseerde. Hij houdt wel van toch gedurfde vragen op zich,en ook om proberen onder woorden te brengen waarom die zo’n afwijkend supportersgedrag vertoonde. Een antwoordreactie misschien wel als therapie voor hemzelf ook? Want wat kan hij er slecht tegen als spelers dat wellicht uit het voetbal overgenomen, bij de jeugd aangeleerde zogenaamd professionele ostentatief appeleergedrag van gespeelde verontwaardiging vertonen, ter beïnvloeding van de arbitrage en die ook de schuld geven van verliespunten. En nog irritanter, dan naar hem een duimpje omhoog steken als aan de beslissing niet meer valt te tornen. Dus bijvoorbeeld massaal met de handjes omhoog voor bal van de tegenstander uit, ook al heb je niet eens het raken van het oppervlak gezien. Nu hoef je natuurlijk ook niet als een te groot lieverdje de scheids te helpen, door bijvoorbeeld een touche aan te geven. Die moet het dan maar zien. Kennissen van die oude man weten dat die zelf binnen het veld ook geen lieverdje was en is, maar inderdaad zich nooit aan het gedrag heeft schuldig gemaakt waarover sprake. De overkook is wellicht ook versneld door zelf een paar dagen eerder spelen in de vobog tegen de club die hij zelf had opgericht, en waar in set drie nota bene 3 bekende spelers met beide handen in de hoogte aan de eigen scheids duidelijk wensten te maken dat voor hun neus een bal die minstens maar liefst 20 centimeter, maar overduidelijk geheel binnen de lijnen, als out moest worden beoordeeld, hetgeen ook gebeurde. De oude man kon vrij snel daarna geen handen schudden, ook al was er met 3 – 0 gewonnen.
Er werd meer uitgewisseld. Ook met de moeders van, van Lena, de vrouw van Thomas en grote vriend van de oudste zoon van de oude man, partner van bestuurders, vriendelijk volk. Begin middernacht is de thuisreis in een gelukzalige stemming aanvaard. Dank U voor de aandacht. PuntNL.

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw