Zak

Zak
Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is … . Daaronder in die zak, daar ligt een hele grote plak. Het is de donkere donderdagavond laat voorafgaand aan het weekend van de man uit Spanje en zijn vrolijke helper Piet. Sinterklaasfeest, eeuwenlang reeds een topper voor jong en oud. Vol verwachting klopt ons hart, klopt ieders hart.
Er is geen ander geluid dan het geraas van vlagerige wind door de kale kruinen van kastards van bomen. Tot een paar auto’s zich zetten en de passagiers achter elkaar stappen in de verwachting voor dezelfde activiteit te zijn gekomen. Op een dochter in de kracht van haar hele mooie leven na, betreden 13 mannen de sinds de Middeleeuwen allereerste in België gebouwde sporthal, een eeuw geleden dat etiket in ieder geval gevoelsmatig waardig; onder de directe rook van de grote kerk in hartje centrum van Mariakerke. Niet geïsoleerd, vochtinsijpeling, opslagplaats voor diversia van collectieve katholieke activiteiten, een knusse kleedkamer waar eigenlijk toerbeurt truitjes en anders uit – en aantrekken positief perfect gevolg geeft, idem dito voor de afspoelruimte, een levensgroot kruis zoals sinds de start van de jaartelling en in kerken en op begraafplaatsen, en, een zeer ruime kantine. Een ontmoetingsplaats voor gezamenlijke gemeenschappelijk ruim gevarieerde acties van de katholieke dorpse bevolking door de decades heen.
De ruimte is een prototype geworden voor een hele reeks in alle parochies van het land gebouwd. Voor volleyballers een indoorveld, op voldoende vloeroppervlak zonder kunstmatige veldbegrenslijnen op muren, en met ook flink wat speelhoogte. En dat in een tijd gebouwd waar de sport vooral buiten in weer en wind werd bedreven. Waar het spel op verzakte tegels van schoolpleinen werd gesport. Waar wat emmers dan nog koud water de verfrissing moest leveren. Waar niet op een kwetsuurtje meer of minder werd geklaagd. Waar over de omstandigheden ook nauwelijks werd gemekkerd.
De parochiezalen hebben ronde plankgeplakte spanten, en een rubberachtige kleine tegelvloer op iets onherroepelijks van beton. Velden waarop jong en oud van de thuisspelende ploeg zonder uitzondering reeds na een enkel seizoen alle voor knie – en vooral enkelletsel de lange warme zomer als medicijn nodig had.
Het Gavererecreantenteam komt op bezoek. De selectie van dit keer slechts zeven strijders kunnen voor een keertje de omstandigheden natuurlijk wel trotseren, hoewel de passeur met katarakt met de zwakker verlichting flink werd gediscrimineerd. De ontvangende ploeg noemt zich ‘V-boys of Europe’. Als geweten is dat de V voor Viagra staat, moet dat wel een uiting zijn van stout scoutsbravoure. De druppelsgewijs het veld betredende thuisspelers passen geheel bij de entourage; weliswaar ook wat jong maar vooral vriendelijk wat op leeftijd. Ze laten de oudste het net opzetten! En dat staat in een reeks lager tweede op de ranglijst. Dat moet kunnen volleyballen. De deze avond uit te pakken surprise is een plaats in de volgende bekerronde van de recrantencompetitie Vobog, de beker van Theo Poffyn.
Nog het inspelen en slaan voeden het vooroordeel nog voor middernacht thuis te kunnen zijn. Snel wordt duidelijk dat winnen van de Mariakerkers geen speculaasconsumptie is. Gavere moet het spel maken tegen dit flink evenwichtige team, waarin spelers met uit ervaring groot oplossend vermogen. De jeugdige springzoon doet de kloeke klopactiviteit van zijn leeftijdgenoten elders. De V-boys blijken keer op keer meer dan de wegens klasse lager 2 startpunten bonus uit te kunnen lopen. Gavere, een technisch duidelijk minder evenwichtig team, is beter, maar kan het spel onvoldoende in handen nemen. In de eerste set duurt het zeer lang vooraleer de thuisploeg zodanig onder opslagdruk kan worden gezet, dat minder tot kansrijkere aanval kan worden overgegaan. De lieve, gemoedelijke, democratische scheids deelt na toch een klein half uurtje de bezoekers de pepernoten uit en noteert voor hen de eerste setwinst.
Het geschetste patroon herhaalde zich de volgende twee sets. In pas de derde domineerde de opslagdruk van Gavere zo hevig dat duidelijker verlies voor de vriendelijke V-boys onafwendbaar bleek.
Alle naar de kantine, samen in een feestelijke kennismakingsronde. Sport, teamsport, en zeker volleybal verbroedert. Goede kwaliteit drank goed koud. Met chips. Delen tegen kostprijs. Welk gezamenlijk drijft hier jong en oud, al die jaren met pijnlijke knikkende knieën en nog veel meer fysiek loos toch dat veld en kantine in? Terwijl vanavond nog gekverklarende partner en morgen werk ‘wacht’. Uit de stoere verhalen van het vaak verre verleden blijken overeenkomsten. Spelen in een team is belangrijk, waarin je eigen niveau aan de trekken komt. Grote karakterverschillen, grote cultuurverschillen, grote beroepsuitoefeningsverschillen, grote verschillen, ook tussen introverte en extraverten, zijn zeker acceptabel, maar ieder moet zich betrokken voelen, aanvaard voelen en zeker bij een team als V-boyz geregeld in de aanval worden bediend. Het moet klikken. Zo tijdelijk niet, kan er niet gelijmd worden door extraverten die hun alerte voorsprong als bijdehandte jongetjes uitbuiten om hun zin te krijgen en als de introverten op de een of andere manier helemaal niet hun opinie laten blijken. Dat slechts is de chemieformule voor gezamenlijk plezier.
Die donderdagavond blijkt er bij beide teams van totaal verschillend onderling pluimage helemaal niets te moeten worden gelijmd. Het was een bijeenkomst waar iedereen het voor doet: ondanks pijnlijke botten, rug en fysiek verval van vooral de papa’s, toch een match met onder andere hun kinderen zoals het moet. Een voorbeeld voor de woeste makkers van de mensensoort in de huidige wereld. Makkers staakt hun wild geraas. PuntNL.

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw