Vuurwerk

Vuist
Voor de eindejaarsverhalen onder de volleyfamilie is het altijd goed voor de jaarwisseling een flink en opvallend volleypunt te drukken. Terwijl de Sint en zijn frivole makkers nog het hele weekend door het land galoppeert, gaat het gerenommeerde Felco Gavere Vobogteam op de thuiszondagmorgen in volle vertrouwen in de dan alweer tiende en laatste competitiematch van het kalenderjaar trachten die volleybalvuist te maken. Volleyballers hebben gemeen zeer sociale wezens te zijn, vandaar dat voor velen de voorbereidingen overeenkomsten vertonen: tussen allerlei andere sociale verplichtingen door komen de dagen en dag ervoor ook de spelers van Gavere met de volleyfamilie, met een hapje en zonder verkleinwoord drank tot erg laat, bijeen. Dit keer ook met de Enamevolleyfamilie, die informatie allerlei over de tegenstanders van een paar uur later uitstortten.
De match staat om 10.00 uur gepland. Een kwartier vooraf rijdt de passeur van Gavere de parking op, om in afwachting van de sleutel zich in zijn wagen flink op te warmen. Tegenstander VC Den Distel met alle spelers relatief jong, waaronder jonge ouders met kleine kinderen, staan afwachtend in kleine kring bijeen te blauwbekken. De Gaverepasseur krijgt de vraag of hij iets met het volley te maken heeft. Even later is er per moto dan de sleutel en kan alles beginnen. De bezoekers nemen, opvallend want nog nooit voorgekomen, de traditionele Gaveredressingroom in bezit.
Ze zeggen dat alleen vrouwen kunnen multitasken, de Gaverespelers kunnen zich in ieder geval in hun wedstrijdkloffie hijsen tegelijkertijd met boterkoeken, pistolees en croissants naar binnen werken. Bijna kwart na tien is dan iedereen op de ene helft van de Vierklaver te vinden met ieder zijn eigen voorbereiding.
Ook dit keer valt voor de buitenstaander direct de uitzonderlijke samenstelling van het al twee keer achter elkaar gepromoveerde Gavere op, met de duidelijke doelstelling dit jaar in tweede te overleven. Er is een groot verschil in leeftijd onderling, maar gemiddeld ook met alle tegenstanders. De achtergrondverschillen van de spelers kunnen niet groter zijn: er zijn er die nog maar net in de recreatiecompetitie hun eerste volleystappen zetten, de meeste ouderen hebben een flink volleyverleden op niveau en twee die als doorgewinterde spelers net de vaderlandse subtop vaarwel hebben gezet om in dit overgangsjaar met zijn vader en een grote vriend van die weer, samen te spelen. De helft van de selectie, een zevental, zijn 50 jaar of ouder met als grootste bejaarde de passeur met nog dit verdere seizoen zijn 64 lentes. Een duidelijke overeenkomst tussen de spelers, jong en oud, zijn de vaak flink ernstige fysieke ongemakken. Voor de senioren wellicht begrijpelijk gevonden, maar ook de jeugd moet de day after en langer flink recupereren. Iedereen verbijt zich letterlijk, de een tegen de pijn zelve, vele ook tegen de begrijpelijke en onherroepelijke aftakeling met de jaren. In de matchen zelf zie je echter weinig van hoe in de kleedkamer er in de kleren wordt gestoken en elkaar overeind wordt geholpen. Ondanks de grote verschillen is er zeker bij Gavere bij iedereen de instelling van de ware topvolleyer: er in teamverband volledig voor gaan, je uiterste best doen en op de bank anderen laten doen. De toch reeds heel wat subtopproef binnengerijfde punten zijn het gevolg van het in volle onderlinge vertrouwen uitbuiten van elkaars unieke talenten op de soms opgeofferde posities.

Even over half elf is het dan zover. Pierre beklimt de bok met fluit en serieus gezicht. Sinds een paar weken is de technische leiding van wegens nood aan geestelijke rust van Peter overgedragen aan analist Dirk van Durme, die in ieder geval 24 uur op voorhand ieder een hele beleidsstudie in kleur in zo’n niet zelf te veranderen bestand mailt, met ter plaatste een collectief met duidelijke leiding van Wannes. Wannes brieft dit keer de briefing van de volleyfamilie in de nachtelijke uren ervoor. Het zijn niet de sympathiekste tegenstanders, kunnen wellicht niet tegen hun verlies, en pas dus op voor provocatie. Belangrijker: ze spelen graag door het midden, vrij snel, en zeker snel buiten. Doel is dus van meet af aan druk op hun defensie te leggen, opslagdruk brengen in gewone mensentaal, zodat ze hun geliefde spel niet kunnen spelen, gedwongen worden hun buitenspelers te bedienen, en dan gaan wij daar blokken en verwachten bij degelijk blok allerlei soorten leggers en geplaatsbal. De tegenstander niet in zijn spel te laten komen, en daarmee ook het moreel te ondergraven.
Maar theorie is theorie en kan die ook worden uitgevoerd? Zijn het bij Gavere altijd aanwezige vertrouwen en de ervaring hiermee voldoende tegen een duidelijke subtopper die eerder slechts van de leiders op de ranglijst hadden verloren?
Gavere kan na even wat oriënterend heen en weer getik direct uitstralen niet van plan te zijn zomaar het kaas van het brood te laten eten. Integendeel. Met name Wannes en Jonathan, maar ook Piet en Fred, slagen erin reeksen opslagen op de zwakste receptionisten aan de andere kant te laten dalen. Het levert ,ook wegens niet geliefde aanvalsspel kunnen spelen, direct een flinke puntenkloof op. Als dan bij Den Distel toch opvallend veel de lange middenman wordt aangespeeld, staat daar Bruno waarom die er staat: blokken. Deze jonge god heeft nooit een volleyopleiding gehad, maar past als nog steeds behoorlijk atletische lange middenman ook aangeleerd technisch prima in dit fanionteam. Die middenman wordt gevolgd, de handjes zonder ‘brievenbus’ tegenover de bal geplaatst en Bruno brengt zo per set een paar punten op het Gaverescorebord. De snelle Distelballen buiten voor hun flinke springers worden zelfs door bejaarde Piet en Peter geregeld geblokt, of geven zoveel uitgestraalde robuustheid dat er wordt geplaatst. Fret, zijn lichaam dezelfde morgen nog uren voorbereid, en zijn plek als libero weer helemaal vervullend, doorziet het allemaal, evenals de rest. Heel lang ligt Gavere vooral geestelijk boven. Erg belangrijk natuurlijk, maar aan de andere kant van het net blijken er wel serieuze ervaren volleyballers hun ding te willen doen. Aan het seteinde stokt evenwel de thuisaanvalsopbouw, waardoor de bezoekers bij 22 – 24 ineens op setpunt komen. Niet eens met geluk werkt Gavere dat weg en neemt met 29 – 27 de set in handen, op zich een uiting van zelfvertrouwen en vastberadenheid.
Meestal is al na een rondje doordraaien duidelijk wat tegenstanders kunnen. De genoemde analyse klopte voor vrijwel 100%, het setpunt ultiem binnengerijfd, geen reden om van strijdplan te wisselen. Wel kan Piet niet meer zijn banaanpass scherp dia scoren, want nu komt Dirk V. zijn ding doen. Vooral zijn opslagen zijn in een dergelijke match goud waard. Tut offert zich dit treffen op als middenman, en is bereid daar als tol te functioneren. En wat voor tol: blokhandjes voor de middenaanvaller aan de overkant, en effectieve plaatsballen van meestal noodreceptiegedoe. Fouten, ook op scharniermomenten in de set, waaronder zelfs enkele blunders van passeur Peter, worden van elkaar geaccepteerd. Gavere slaat in set twee direct een zeer grote puntenkloof en geeft Den Distel een grote psychische vuistslag: 25 – 18.
Dan is er bij de technische leider de wens om van posities te veranderen, wegens blijven kunnen verrassen van de tegenstander, die na twee sets weet wat Gavere kan en eventueel daar een antwoord op kan geven. Tenslotte gaat een match om drie gewonnen sets. De meerderheid lijkt daar nog geen serieus reveil te verwachten. Er wordt op de ingeslagen weg verdergegaan. We zullen het nooit weten, maar is deze twijfel de oorzaak van een al snel maar liefst 11 punten achterstand in set drie? Normaal een onoverbrugbare kloof. Afspraak is toch te proberen, in ook de verwachting dat dichterbij kunnen komen het vertrouwen in eigen kunnen aan de andere kant van het net snel zou kunnen verdampen. En dat bleek het geval. Want Den Distel dacht bij de flinke voorsprong te kunnen forceren, en maakte fout op fout. Bij Gavere groeide het vertrouwen dat er met wat geluk in deze set al een absolute stunt in zou zitten. Iedere thuisspeler bleef zijn teambijdrage leveren en toen Den Distel uiteindelijk toch het setpunt op het scorebord kreeg, reikte Gavere toch al tot 22. Het wordt uiteindelijk een marathon, waarin Gavere minstens een handvol setpunten van Distel overleeft, maar ook matchpunten niet kan verzilveren. Mentaal ligt Gavere steeds boven en gaat volkomen verdiend met maar liefst een monsterscore van 39 – 37 met dus een 3 – 0 winst over deze toch serieuze ploeg volleyballers, die geïrriteerd afscheid namen.
Alle startinfo van volleyvrienden was dus naar waarheid, en effectief bruikbaar. Er is weer een ploeg die bij dat vreemd ogende Gavere nooit meer op uiterlijk zal afgaan. Nog even Sinterklaascadeautjes uitpakken. In Nieuwjaar verder. Met natuurlijk ook weer regelneef Dirk in de midden. En met aanvalstopper Ed, net als de vele anderen de logische aftakeling sinds de jeugd verbijtend, maar tot meer dan voldoende prestatie reikend. Natuurlijk zeker weer met trouwe Johan, nu een keertje zijn gemengde team ondersteunend tegen een concurrent. Weer ook met middenDries als zijn gescheurde pees het houdt? Waarschijnlijk ook met passeur Alain, maar dan als toeschouwer en geestelijke steun. Verdiende rust. Voor al die spelers die dit Gavereteam zo uniek maken en een bijdrage leveren aan wat al gepresteerd is, en het geluk van eenieder. Waarvoor iedereen onderling grote dankbaarheid bestaat. PuntNL.

geschreven door

Eén reactie op "Vuurwerk"

  1. lasseel eddy says:

    39-37 waren basketbalcijfers bijna !proficiat gasten !! Den Ed zal eerst eens moeten kijken hoe een volleybal er nog uit ziet,t’ja tis nu toch al een tijdje geleden hoor;maar woensdag terug intrede bij de gemengde,dus, kom wel goe !!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw