Driekoningen

Driekoningen.
Elk jaar zes januari, ook in 2016. Driekoningen, driekoningen, geef mij een nieuwe hoed. De oude is versleten. Mijn moeder mag het niet weten. Zomaar een willekeurig voorbeeld van maar liefst minimaal een trio verwarrende vragen die zich in deze emotionele tijd opdringen. Wat is dat voor een moeder die de slijtage van de hoed van een kind blijkbaar volledig kan negeren? Waarom de vraag aan koningen gesteld, terwijl de historie bewijst dat juist die gasten voor gewone mensen niet zo vrijgevig bleken? Of was die onzekerheid er wel bij de vrager, en daarom maar aan drie tegelijk gericht? En, kunnen de drie zich bekend maken? Over welke drie hebben we het hier eigenlijk?
Nog geen week eerder is door de mensheid massaal Nieuwjaar gevierd. Een unieke in niets op de wereld te vergelijken feestviering. Zelfs voor de Olympische Spelen is zoveel aandacht ondenkbaar. Waarom viert de mensheid feest bij klokslag jaar wisseling? Kan het in het nieuwe jaar altijd beter dan wat er in de laatste 365 dagen achter ons ligt? Als kind dacht ik dat de jaarwisseling het feest van het licht was: van de donkere koude kille winter op weg naar straks in alle opzichten licht en warm voorjaar en spetterende zomer. Maar ook op dat zuidelijke halfrond schiet arm en rijk vuurwerk de donkere hemel in. En verwarrend: die klokslag jaarwisseling wisselt een hele dag door van plaats waar die gevierd wordt. Voor dat uitdebolgefeest moet een reden zijn. Een diepere wellicht: de hoop van de mensheid in de mooie toelachende maar nog onbekende toekomst? Zit dat ergens in ons DNA? Zijn er resten van vuurpijlen gevonden op plekken waar onze voorouders enkele tienduizenden jaren geleden het samen deden, vurig naar elkaar verlangden, vuurtjes opstookten, de vlam in de pan deden slaan, de wereld in vuur en vlam zetten? Onwetend, maar wegens prettig gewoon voortdoen, lijkt me.
Elkaar en hierbij een goed jaar toegewenst. En omdat het hier jazeker iets van een wedstrijdverslag zou moeten worden is, de wens zeker ook aan de volleyers en omgeving van Gavere Gemengd. Skol. Lezers weten inmiddels, dat ijs en weder dienende, er dit jaar door dit team unieke geschiedenis zal worden geschreven. Om te beginnen door ergens begin mei zich officieel als koning van de competitie te laten kronen.
Krijgen onze kordate kampioenkandidaten al op driekoningen de kans het competitieritme op te nemen, zeg maar gerust te bepalen. Artevelde gamma komt op bezoek, een in veel opzichten opzichtig team. Ze zijn dit keer met slechts zeven, van lantaarnpalen tot iele dwergen, waarvoor de deuren in de hal niet tegen elkaar mogen worden opengezet. Tegen de natuur kun je niets beginnen, gewoon accepteren, met hier en daar wat camouflerende schmink. Gelukkig hep elk voordeel zijn nadeel en andersom. Tegen het volgende ergerlijke gedrag voor de omgeving kan wel iets ondernomen worden. Het is bij die club gebruik elk team met een Griekse letter te onderscheiden. In welk team speel je? In de gamma. Er is gekozen voor iets van een klassiekerige uitstraling. Want die indeling is immers veel ouder dan de recente Griekse economische tragedie. Niks mis mee. En ook niks mis met het eerder vriendelijke maar ingetogen gedrag van de meeste spelers. Maar die met rugnummer 5 heeft de uitstraling van de klassieke belerende betweter. Tijdens de heenmatch al: jullie zijn nieuwe sterren aan het volleyfirmament? Gevolgd door een hele uitleg, terwijl Gavere door huiswerk al geweten was dat Artevelde jaar in jaar uit opteert voor rangschikking in de uiterst onderste regionen. Zelfs onze trouwe arbiter, die toch wel heel wat nivotjes hoger zijn fluitding doet, werd dit keer door die, laten we inhouden, wijsneus getoond dat hij wegens niet affluiten van een zogezegde technisch onzuivere thuisaanval enorm onrechtvaardig is benadeeld. Terwijl wegens zijn eigen technisch niveau hij beter op zoek kan gaan naar een handbalclub. En die 5 ook nog eens medespelers tonen hoe het moet. Dat moeten erg tolerante mensen zijn, want het is nauwelijks te begrijpen dat ze met zo’n medespeler nog een plezierige avond huis en haard willen verlaten. Zo, dat lucht op gelijk het afsteken van een vuurpijl.
De basket loop wel een half uur uit. Dat heb je met spelen op zuivere speeltijd. Het zij ze vergeven, want blijven nog een tijdje gezellig Nieuwjaarhangen. Gavere is gretig met maar liefst 10 mens. Spontaan ontstaan opvallende inspeelkoppels. De oudere passeurzusjes Heidi en de oudste van het gezin doen het met elkaar. De jongere zusjes Jolien en Evy heel voorzichtig ook want pas volgens medische kenners einde maand speelklaar, samen met dochter en ijverige student Gaelle. Papa’s van diverse pluimage Fret met het technische overzicht, PowerPiet, superfitte Ed en na ruim een half jaar weer fitte papa Dries integreren organisatorisch talent en motorduivel Tut plus jonge hond of moet het god zijn Franky. Daar beweegt wat te stralen en straalt wat te bewegen.
Met een zelfzekere glimlach kan ook, maar dat zijn alweer een rijtje, ‘blij’ is het woord dat de mentale insteek van de thuisspelers typeert. Een beetje ouderwets knus woord, maar degelijk de insteek in de eerste partij van het jaar weergevend. Ben zo blij, dat mijn neus van voren zit en niet opzij. Samen trouwens met ook nog eens de opvallende ‘focus’. Gaelle mag het eerste wedstrijdpunt van 2016 scoren, omdat Tut met zijn falen het haar gunde. Bij die 1 – 0 komt als eerste Gavere-icoon, je zou er wat bij denken, uitgerekend op precies deze dag de laatste tramhalte van lijn 4 bereikend, Heidi aan de opslag. Een voornemen bij de start van het vuurwerk is blijkbaar geweest te focussen om de sterke opslagtroef te verreeksen en niet na pakweg een handjevol te verkloten. Het wordt een reeks van maar liefst 9 punten. En de toon is gezet. Heidi werkt blijkbaar inspirerend op teammaatjes, want die slaan ook al voor de bezoekers vrij onhoudbaar op. Er zijn desondanks enkele memorabele lange ralleys. Waarbij Ed op de 2 prachtig het niet aan zijn hart laat komen en er geen gras over laat groeien, want dat moet dan toch maar weer gemaaid. Zoals in zijn wilde jeugdjaren dus. Onthouden we buikgeschuif als een voetzoeker door Tut. En mept Gaelle na wat startonzekere aanloopjes nu langs de lantaarnpaalman alsof die niet bestaat. Na ruim een half jaar weer fysiek herstelde Dries wordt door Heidi een paar keer zo goed aangevoeld, dat Artevelde tot alleen lijf en leden beschermende gebarenafweer wordt gedwongen. Dat belooft wat voor zijn komende optreden bij de kampioenenmannenrecreatieploeg. In enkele rukken gaat het naar 25 – 10, waarbij de meeste bezoekerspunten door Gavere zelf zijn geleverd. De bezoekers moeten voor verbouwingsadvies en materiaal naar de gelijknamige doe het zelfketen.
Massaal, en dat is normaal, wordt er gewisseld. Dat houdt altijd een risico in en dat is reeds gebleken. Vooral tegen tegenstanders waarbij het spel moet worden gemaakt. Er moet weer ritme worden opgebouwd, en dat kost altijd punten in deze ploegsport bij uitstek. Ondanks al direct heel mooie momenten bleek Gavere niet bij machte in punten weg te lopen. Artevelde ruikt een kans historie te schrijven, er nog jaren over te kunnen praten, en gaat er voluit in. Steeds weten de bezoekers met veel kunst en vliegwerk de stand weer in evenwicht te brengen. Van vormen van paniek is er bij Gavere echter geen sprake. Bij 19 – 19 toont Piet op de achterlijn zelfs nog zijn sociale gezicht door een opslagbal van Artevelde ter hoogte van zijn schouders te willen spelen. En met Jolien aan de opslag en met een houding van kom maar op, toont Gavere zijn of haar, daar wil ik af zijn, ware gezicht door in dezelfde positie van 20 – 20 naar 25 – 20 setwinst te doen schrijven.
Bij de bezoekers is de veer dan flink opgerekt. De veer knapt feitelijk doordat dit keer Fret aan de opslag de getallen op het scorebord van 6 – 7 in 13 – 8 verandert. Hier kan de lezer zelf ook tellen. Onthouden we een special van Fret: een strakke floater tegen de netkabel op positie 2, de bal een fractie onder het midden rakend, waardoor die om die netrand krult om een millimeter erachter bij de tegenstander op de grond te vallen. Waarom wordt er hier eigenlijk altijd ‘sorry’ naar de tegenstander geroepen? Doel is toch winnen? Je slaat bijvoorbeeld toch ook niet bewust in een blok of zoekt met de opslag de sterkste verdediger op in plaats van de minst getalenteerde daar? Dat zijn dan maar de onbegrijpelijke gewoontes van de topsport. Of is het gewoon sarcasme? Met 25 – 19 is aan alle verwachtingen voldaan. Zelfs een publieksduik kon eraf, alvast oefenend voor na de zomer als de zaal met een veel grotere supporterschare dan de nu monobezoeker wordt bevolkt?
De dag wordt nog gezellig gerekt. Met zelfs cava hier en cava daar, tradibiertjes en zoute soep zonder welk de studente niet kan functioneren. En wegens het bereiken van die gelukkig nog laatste tramhalte van lijn 4 en met ondanks stakingen met sneltreinvaart dreigende lijn 5 is er appelcake voor eenieder. Eenieder van het Gaveregezin, gezellig op Driekoningen. PuntNL.

geschreven door

Geef een reactie

Iets te zeggen?
Laat een berichtje na!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

© Copyright - VC Felco Gavere - Volleybalclub Gavere vzw