voortdoen

Wat blijft er een paar dagen later nog hangen van de match op verplaatsing tegen het Denderhoutem van nu? Weinig helaas. Ligt het aan de leeftijd? Is het dus een vorm van dementie? Of heeft die kamp gewoon geen indruk gemaakt? Het vermoeden is het laatste. Maar om maar met een vrolijke noot te beginnen: was daar de warme companie met de meegereisde getrouwen, waarbij de ‘paardenkop(pen)’in de verslagen van destijds toen al, maar zeker nu voor een groot percentage van die warmte verantwoordelijk zijn. Is dit nog wel te volgen? Ook positief: de vriendelijke ontmoeting met een aantal spelers van de vijand tot in de rokerige stamkroeg aan toe. Maar over het doel van de hele sessie?
Met veel zin komen onderweg een mogelijk in het verslag te gebruiken metafoor en grappige constatering op. De constatering is dat heel Noord West Europa deze winter, nou ja, rondrijdt op bij deze temperatuur zelfs eerder gevaarlijke winterbanden. De metafoor de kapitein van dat gekapseisde schip, die per ongeluk bij de reddingsoperaties in een van de eerste reddingssloepen is gesukkeld. Met beide geestelijke opwellingen kan ik na afloop helemaal niks, en moet die eerste metafoor maar opsparen voor een geschikter moment. En vermoed al wanneer dat zal zijn.
Want de reservestrijd was niet veel meer dan een juniorentreffen. Flink wat jeugd aan de kant van de thuisploeg, aangevuld met de vaste eerste passeur. Die zou een keer niet hebben kunnen trainen, omdat zijn kind ziek was, en daarom deze straf moet ondergaan. Want dat zou hem moeten motiveren. Wanneer wordt er, in het belang van de volleybalsport in België in het algemeen en dat van hier Denderhoutem in het bijzonder, toch eens komaf gemaakt met dit vaak voorkomende misplaatste zogenaamde professionele gedrag? Weg met trainers, coaches en bestuurders met deze misselijkmakende mening. Want juist onkunde om met een groep spelers om te gaan, en een compleet domme visie op motivatie van volleyballers. De jeugdige reserves vonden het allemaal prima natuurlijk. De ene combinatie na de andere werd uit de hoge hoed getoverd. Alles lukte, ook omdat Gavere alle deuren open zette en er, begrijpelijk, kracht werd gespaard dan wel opgewarmd of in een enkel geval gewoon iets als een blijkbaar verplichting wordt gedaan dat op volleybal moet lijken. In de kille, en nog tribunekale hal met een hoog ziekenhuisuitstraling komt de vraag als een mokerhamer op je af van welk doel met die reserves zijn gediend? Misschien waren we verwend, met al die recente leuke partijtjes. Dus het kan wel. 25 – 14, 24 – 26, 10 – 15 en die open deuren is dus perceptie.
Hebben we good old Birgit al zien optreden. Want wellicht straks nodig in de finale fase van de competitie, nu de tweede passeur zijn weg is gegaan. Deed dat niet slecht en onthouden zijn briljante lig uit tweede hand op de uiterste 4. Schrijver en Dries gaven weer present, alsook Olivier die weer met een schone kaartenlei mocht beginnen. Jeroen deed zijn trouwe ding voor echt te weinig gekregen plezierige volleybalspeeltijd. Mong stond nog op de latten.
De Denderhoutemse ‘professionele’ mascotte is gelukkig afgehaakt en de tribune gelukkig wat volgelopen. Wordt er ordinair ingespeeld en met behulp van ballenman Sjors ingeslagen aan het net en de opslaglijn. Komen voor de hoofdmacht in het strijdperk: Stijn, Ludo, Pieter, Maarten, Wannes, Theo en Bart. Weinig nieuws onder de zon. Zon? Aan de andere kant dus de overigens vriendelijke tweede passeur met een resem lange mannen, met nummer 13 jong en ook wat meer belegen dubbele meter exemplaren.
Na even aftasten is het verrassend de thuisploeg die kan demarreren tot 10 – 7, voordat Felco al op dezelfde positie naar 11 – 13 kan lopen. De kloof blijft in een weinig spectaculair gebeuren tot einde set, waar Felco de thuismannen nog wat dichter laat komen om 21 – 25 te laten noteren. Het moet gezegd, Denderhoutem is het eerste team dat, zoals later bleek, maar liefst anderhalve set de receptie redelijk bij de passeur kon brengen, daar waar andere tegenstanders al zo nu en dan door de inmiddels beruchte Felco-opslagen waren weggeblazen. Maar de aanvalspatronen van de thuisploeg bleken desondanks nogal doorzichtig, maar vooral de boomlange aanvallers faalden keer op keer op beslissende momenten. Verwacht je van een coach toch wat meer bescherming van de ultrajonge boom13, in plaats van hem te laten bungelen, ook meer van de ervaren boom4, die destijds in zijn eentje Felco met zijn aanvallen onder druk kon zetten. Die liet het om de een of andere reden nu volkomen afweten. Zijn lichaamstaal was ook dienovereenkomstig. Hoe is dat mogelijk? Felco deed gewoon zijn ding, zonder franje, waarbij opviel dat Bart bij momenten weer helemaal het oude briljante niveau kon halen.
Wie de score van set twee uit de media of van horen zeggen verneemt,27 – 29, vermoedt dat hier sprake is geweest van een titanengevecht van vrijwel gelijkwaardige tegenstanders. Niets is minder waar. De opslagenmotor van Felco sloeg beter aan, receptioneel gaat Denderhoutem vanaf de tweede helft regelmatig kopje onder en op de beslissende momenten blijven de bomen falen. Er is maar een verwijt aan Gavere: teveel aanvallen nodig om te scoren, te weinig kill-mentaliteit dus. En dat had inderdaad even anders kunnen aflopen. In de laatste set wordt Denderhoutem bluts en blauw geslagen en compleet overspeeld; 11 – 25. Gelukkig is er daar een gezellige kantine met vriendelijke bediening. Maar wat een donker weer buiten. Dat ook nog: wolken die het zicht op het vrolijke noorderlicht onttrekken. PuntNL